by Marije | jun 18, 2020 | Allergie Blog, Ervaringen, Nieuwsberichten |
Het is begin maart als ik Diederik Hoebée spreek over zijn zelfgebouwde Allert-app (Allergie + Alert = Allert), over voedselallergie en reizen, en over zijn hobby’s fotograferen en koken. Aan tafel zit een positief mens met een open blik op de wereld en vastbesloten om voedselallergie in ieder geval geen belemmering meer te laten zijn om op reis te gaan.
Diederik is erg allergisch voor pinda en melk. Ook vermijdt hij sojaproducten. In zijn jeugd kwam daar nog de allergie voor ei bij. Deze allergie kan hij gelukkig sinds zijn puberteit van zijn lijstje strepen.
Na zijn geboorte maakt Diederik het zijn ouders niet eenvoudig. Als baby huilt hij veel en hij heeft last van zijn darmen. Het wordt een zoektocht naar een antwoord op de vraag waarom hij zo veel en zo vaak moet huilen. Voedselallergie is geen bekend fenomeen binnen de familie, maar zijn opa vat het idee op om een druppel melk op zijn huid te doen. Er volgt al snel een heftige allergische reactie in de vorm van een grote zwelling van zijn huid. Daarna komt er een antwoord op de vraag waarom Diederik zo veel moet huilen en wordt bekend met welke voedselallergieën hij rekening moet houden.
Levendige herinnering
Diederik vertelt ‘niet beter te weten’ dan dat hij leeft met voedselallergie en met de daarbij behorende beperkingen. Maar hij geeft ook eerlijk toe dat het hem als kind niet altijd makkelijk afging om tegen elke traktatie in de klas ‘nee’ te moeten zeggen.
Een incident dat hem is bijgebleven als een levendige herinnering betreft het eten van iets lekkers op school waarin pinda blijkt te zitten. Hij vertoont een heftige allergische reactie, maar de docent vindt dat hij maar rustig moet wachten totdat de school uit zou gaan en zijn moeder hem zou komen halen. Hij weet nog dat hij echt erbij moest blijven en rustig moest ademen. Gelukkig is dit met een sisser afgelopen.
Hij leert streng te zijn voor zichzelf op het gebied van voeding en hygiëne, en ook het ‘nee’ zeggen tegen voedsel dat hem niet past gaat hem steeds makkelijker af.
Diederik is niet het type dat snel bij de pakken gaat neerzitten, zoals hij zelf zegt. Door zijn allergieën heeft hij gedisciplineerd leren leven en daar heeft hij zijn hele leven profijt van gehad. ‘Ik heb van de nood een deugd gemaakt.’ Omdenken, zo zou je kunnen zeggen. En deze instelling heeft hem veel goeds opgeleverd.
Computers
In zijn jeugd toont Diederik een grote voorliefde voor computers. Al vrij snel ontwikkelt deze grote interesse zich tot het bouwen van websites. Sinds zijn veertiende is hij al op professioneel niveau bezig met de constructie van een discussieforum voor videogames online.
Na zijn middelbare school kiest hij voor een studie op het gebied van marketing en communicatie, maar zijn grote belangstelling blijft uitgaan naar de wereld van het internet en de computers. Tijdens zijn studie bouwt hij websites voor verschillende klanten en na zijn studie gaat hij aan de slag bij een softwarebedrijf.
Daar ontmoet hij een collega-programmeur met wie hij een goede band opbouwt en met wie hij later ook aan de Allert-app zal werken. Vanwege financiële problemen van het bedrijf besluit Diederik na ruim drie jaar dat hij zijn heil elders gaat zoeken en neemt hij ontslag.
Verlangen naar reizen
Voor hem is dan de tijd aangebroken om een aantal zaken op een rijtje te zetten. Wat wil hij graag bereiken in zijn volgende baan? Wat drijft hem? Maar ook heeft hij last van het feit dat hij zich door zijn voedselallergie belemmerd voelt om op reis te gaan. Azië staat al lang op zijn wensenlijst, maar vanwege zijn pinda-allergie in combinatie met de taalbarrière heeft hij deze reis tot zijn grote frustratie nooit aangedurfd.
Toch is het verlangen naar het ontdekken van de wereld zo groot dat hij op zoek gaat naar een manier om wél op reis te kunnen gaan. Hij besluit contact te zoeken met zijn oud-collega van het softwarebedrijf om samen met hem te brainstormen over een nieuwe app die hij wil gaan ontwikkelen. Zo ontstaat een kale versie van de Allert-app.
Diederik is helder als het gaat om zijn rol in dit proces. Hij heeft weliswaar verstand van computers, maar de rol van zijn oud-collega als programmeur is essentieel. Zelf is hij betrokken als projectleider en planner, en UI/UX-ontwerper. Zijn marketing-opleiding komt nu handig van pas als hij moet nadenken over de vormgeving van de app, de vertaling in diverse buitenlandse talen en ook de rol van sociale media bij de constructie van de app en de website.
Eerste versie van Allert en op reis
In 2016 gaat Diederik het grote avontuur aan met een eerste versie van de app. Hij reist naar verre landen zoals Japan, Thailand, Taiwan, Zuid-Korea, de Filipijnen en Indonesië. Tijdens zijn exotische avontuur maakt hij regelmatig gebruik van zijn eigen ontwikkelde app. Heel handig, want in al deze landen kan hij gebruik maken van de app dankzij de verschillende vertalingen die worden gebruikt. De app ondersteunt veertien allergieën in 44 verschillende talen. Alle vertalingen zijn uitgevoerd en gecontroleerd door native speakers. De weergave is gecoördineerd door een vertaalbureau.
Tijdens zijn reis in Indonesië probeert Diederik de app uit in een lokale eettent, of beter gezegd een stalletje langs de weg, waar ze maar één soort gerecht verkopen. Hij laat zijn allergieën lezen in de lokale taal en maakt zo duidelijk wat voor hem absoluut niet mogelijk is om te eten. Om er toch zeker van te zijn dat er geen fouten worden gemaakt, blijft hij tijdens het koken steeds blikken werpen in de potten en pannen. Het eten smaakt heerlijk en gelukkig vertoont Diederik geen allergische reacties. Een grote overwinning! De foto’s op deze pagina’s zijn het bewijs.
Tevreden met resultaat
Na het bezoek aan meerdere Aziatische landen heeft de app van Diederik zichzelf bewezen. Eenmaal in Australië verblijft hij een paar maanden op een eiland waar hij via internet samenwerkt met zijn collega in Nederland.
Wel loopt hij aan tegen het feit dat het zijn eigen investering blijft (en die van zijn mede-oprichter en oud-collega) en dat iedere cent die hij wil inzetten voor verdere uitbreiding en promotie door hem zelf moet worden betaald. Daar ligt voor hem de grootste uitdaging. Diederik is tegelijkertijd trots op zijn werk. ‘Een app in de app-store krijgen valt niet mee. Apple stelt strenge toelatingseisen. Het feit dat alleen dat al is gelukt, vind ik cool.’
Ook heeft hij kunnen ervaren hoe het is om gebruik te maken van de app en heeft hij daardoor een geweldige reis kunnen maken. En natuurlijk hoopt hij op deze manier andere mensen met voedselallergie te stimuleren om het avontuur aan te gaan en dromen waar te maken. ‘Laat je voedselallergie je niet in de weg staan om de wereld te verkennen.’
Na zijn reis is hij begonnen aan een nieuwe baan en werkt hij in de IT-sector: de ontwikkeling van zijn eigen app vormt een mooie basis voor de voortzetting in deze branche. De Allert-app blijft zijn tweede business, naast zijn hobby’s fotografie en koken. Een bezige bij en nooit klaar met het volgende project. ‘Ik doe alles om een kantoor te ontvluchten.’
Lekker eten
Koken vindt hij een leuke tijdsbesteding: hij staat heel graag in de keuken. Zonder pakjes en zakjes koken is voor hem een gebruikelijke manier van het bereiden van voedsel. En etiketten checken in de supermarkt is een gegeven. Hij is een grote liefhebber van barbecueën, pulled pork en smokey ribs. Ook Indonesisch eten blijft favoriet, maar dan wel zonder pindasaus. Op de vraag wat hij het liefste zou willen eten als hij niet meer allergisch zou zijn, weet hij al snel ‘kaas’ te benoemen als een welkome aanvulling. Ook echte roomboter lijkt hem heel smakelijk.
Droom
Diederik hoopt dat de app een succes wordt en dat hij op enig moment door het verdiende geld als ondernemer zijn eigen bedrijf kan opstarten. Ook heeft hij veel ideeën over het toevoegen van nieuwe functionaliteit, meer talen en allergieën, samenwerkingen met restaurants en over het vormgeven van een ‘community’ op het gebied van voedselallergie. ‘Het ideaalbeeld voor de app is dat het de one-stop- shop oftewel ‘het Zwitserse zakmes’ wordt voor mensen voedselallergie. We willen ook een Android/Samsung-versie maken, maar daar hebben we tijd en geld voor nodig.’
Hij wil nog niet alle geheimen prijsgeven, maar dat er veel staat te gebeuren in de toekomst is een ding dat zeker is…
Marije Bedaux //
iPhone-bezitters kunnen voor € 3,49 de ALLERT-app downloaden. Er is geen dataverbinding nodig om de app te gebruiken.
by Marije | mrt 11, 2018 | Allergie Blog, Artikelen, Ervaringen, Nieuwsberichten |
En dan komt het moment dat je dochter van elf jaar heel graag mee wil met een kamp van de voetbalvereniging. Een week lang slapen in een kampeerboerderij, met 65 kinderen en de leiding van het kamp. Dat betekent een week lang plezier, sport en spel en weinig slaap, maar ook een weeklang drie keer per dag een maaltijd plus de bijkomende versnaperingen. Hoe ga je daar als ouder van een kind met voedselallergie mee om? Waar doe je verstandig aan? En hoe begeleid je je kind, maar ook de organisatie van een kamp?
Als ouders van een dochter met diverse (voedsel)allergieën hebben we wel even nagedacht over de vraag hoe we een kampweek van de voetbalclub kunnen organiseren zonder al te veel gedoe voor zowel onze dochter als de organisatie. Vanuit de organisatie blijkt al snel dat er geen problemen zijn met de aanwezigheid van iemand met voedselallergie. De leiding vertelt wel vaker met dit bijltje te hebben gehakt.
Snel betrekken we ook onze dochter in het proces en vragen waar haar voorkeur naar uitgaat. Daarbij geven we de keuze tussen zelf ter plekke alles afstemmen met de leiding en de keukenploeg – en dus aanhaken bij de maaltijden van de rest van de groep – of de optie dat we een tas met eten en ‘veilige’ maaltijden meegeven, zodat ze min of meer hetzelfde eet als thuis.
Daarover hoeft ze niet lang na te denken. Om te voorkomen dat ze opvalt of ‘anders’ is dan de rest kiest ze ervoor om zelf de regie in handen te nemen door elke dag goed op te letten en in overleg met de keukenploeg een maaltijd te regelen die past in haar dieet. Een begrijpelijke keuze van een bijna-puberdochter die vooral niet anders wil zijn dan de rest van haar omgeving.
Mijn man en ik steunen haar besluit. Wel spreken we nog een extra keer met de leiding over wat onze dochter nu precies wel en niet mag eten. Daarna mailen we een gezondheidsdocument én een lijst met allergieën. Het ziet er naar uit dat de leiding alles onder controle heeft en zich goed voorbereidt.
Lunchpakket mee
Op de dag van vertrek geef ik toch voor de zekerheid nog een eigen lunchpakketje mee, want de groep zal onderweg naar Brabant met de bus een stop maken om te zwemmen en te picknicken. Voor de lunch wordt gezorgd. Terwijl mijn man nog een laatste EpiPen-instructie geeft aan twee leiders komt er een andere leider op mij af en zegt: ‘Voor de lunch hebben we gezorgd, een broodje kaas en een broodje ham en een krentenbol, dat kan toch zeker wel?’ Oef, denk ik, wat ben ik blij dat ik een eigen lunchpakket heb klaargemaakt. En tegelijkertijd schiet het ook door mijn hoofd dat al onze voorbereidingen en instructies misschien niet duidelijk genoeg zijn geweest. Natuurlijk kan dit niet! Help! En de week moet nog beginnen…
Daar gaat ze
Het grote ‘loslaten’ is nu begonnen, want op dat moment stappen alle kinderen in de bus en vertrekken ze richting het zuiden. Mijn man en ik vinden het best spannend, maar onze dochter lijkt er totaal geen problemen mee te hebben. Vol vertrouwen stapt ze in de bus en zegt dat het allemaal wel goed komt. Er is ook een aparte tent mee voor het geval ze allergisch reageert op het gebouw (huisstofmijt, huisdieren, vocht). Onze dochter heeft geen telefoon mee en in principe is er geen contact met thuis. Een regel die ik van harte ondersteun: geen nieuws is goed nieuws.
Onze telefoon laten we ‘s nachts aan, maar na de eerste twee nachten durven we deze op de stilstand te zetten. Wat fijn denken we allebei, dat dit zo kan en dat ze nu voor het eerst zo lang alleen ergens logeert inclusief alle maaltijden. Op de Facebook-pagina zien we enkele foto’s en die getuigen van een geweldig kamp.
Onbekend nummer
Aan het einde van de week, de avond voor vertrek en tevens de bonte avond, gaat mijn mobiele telefoon af. Een onbekend nummer. Ik krijg mijn dochter aan de lijn die vertelt dat het nu goed met haar gaat, maar dat ze iets verkeerds heeft binnengekregen en dat de leiding uiteindelijk de EpiPen heeft gebruikt. Waarschijnlijk heeft er iemand gemorst met pindasaus…
Totaal overdonderd vraag ik haar als eerste waar ze is en hoe ze zich voelt. Ze vertelt dat het nu redelijk goed gaat en bovendien klinkt ze niet in paniek of heel verdrietig. Gek genoeg reageer ik rustig en vraag ik aan haar of ik iemand van de leiding kan spreken. Zo gaat dat dus, bedenk ik me. Datgene waarvoor je bang bent als je kind voedselallergie heeft, doet zich voor. Als ouder op honderdvijftig kilometer afstand kun je op zo’n moment niet heel veel doen. Na overleg, ook met onze arts, wordt besloten toch nog even op controle te gaan in het dichtstbijzijnde ziekenhuis, standaardadvies na het gebruik van de EpiPen.
‘Juist gehandeld’
Hoe het verder is afgelopen? Dat verhaal hoor ik als de leiding mij belt na het bezoek aan het ziekenhuis. De controle heeft geen aanleiding gegeven om haar in het ziekenhuis te houden. Alles was in orde en iedereen kon met een gerust hart terug naar het kamp voor de bonte avond. Van onze oudste zoon, die ook mee was op kamp, begrijp ik later dat zijn zus vlak voor vertrek naar het ziekenhuis flink moest overgeven, net buiten de auto. Hij is er behoorlijk van geschrokken.
De dienstdoende arts van het ziekenhuis belt mij naderhand op en beschrijft wat ze heeft waargenomen, maar complimenteert ook de leiding en de kinderen. Er is op de juiste manier gehandeld. Bij aarzeling toch de EpiPen gebruiken. Maar de schrik zat er goed in, vertelt ze nog.
Weer thuis
En hoe vergaat het iedereen na thuiskomst? Al snel stappen twee mensen van de leiding op mij af en geven eerlijk toe dat ze enorm zijn geschrokken en eigenlijk hadden gedacht dat het allemaal wel overdreven is, zo’n lijst met allergieën. Ze hebben hier heel veel van geleerd. Dat is een eerste positieve punt. De ervaring heeft hun kennis over voedselallergie vergroot en misschien ook wel hun sceptische ideeën ten aanzien van de ernst van allergische reacties. Tweede positieve punt is dat onze dochter zelf heeft ervaren dat ze heel goed, verstandig en op de juiste manier heeft gereageerd en gehandeld. Eerst de druppels en een pilletje, maar bij uitblijven van verbetering ook durven zeggen dat de EpiPen van pas moet komen.
We gaan niet meer uitgebreid in op wat er die avond is gebeurd, mede omdat onze dochter daar zelf niet meer echt over wil praten. Dat laten we maar zo. We vertellen vooral dat we heel erg trots zijn op haar, dat ze zich heel goed heeft gered en dat ze ook moet blijven vertrouwen op een goede afloop. In de hoop dat ze volgend jaar gewoon weer meegaat en in de verdere toekomst ook blijft denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen.
by Marije | dec 13, 2017 | Allergie Blog, Ervaringen, Nieuwsberichten |
Loslaten en accepteren: soms is de oorzaak onbekend…
Is het een allergische reactie of ‘gewoon’ griep?
Het blijft altijd weer een grote puzzel: een lijf dat ergens op reageert. Is het de voeding of zijn het de allergenen in de lucht? Of is het ‘gewoon’ een griepvirus? Redactielid Marije Bedaux is regelmatig aan het puzzelen om de oorzaak van lichamelijk ongemak bij haar dochter te achterhalen. En ze vraagt zich af waaróm ze het zo graag wil weten.
Gisteren was het weer zover en werd ik geconfronteerd met een heftige lichamelijk reactie van onze dochter. Nu is een aantal gezinsleden al gevloerd geweest door de griep. Maar onze dochter krijgt jaarlijks van de huisarts de befaamde griepprik vanwege het feit dat zij longpatiënt (astma) is. Risico al voor een groot deel uitgesloten, zou je zeggen. Toch heeft ook zij last van hoesten, keelpijn en een snotterende neus.
Tijdens haar sporttraining belt haar coach met de mededeling dat ze zich helemaal niet lekker voelt. ‘Oh jee’, denk ik, ‘het volgende griepslachtoffer dient zich aan.’ Ik haal haar snel op en constateer dat ze benauwd is, last heeft van zware benen en hoofdpijn. Ook rilt ze, en ze heeft het koud en warm tegelijk.
Is het de stroopwafel?
Thuis meet ik eerst even de koorts op en dan blijkt dat haar lijf eerder onderkoeld is dan oververhit. ‘Gek’, denk ik nog, ‘de koorts zal zo dan wel verder op komen zetten.’ De benauwdheid en het hoesten nemen langzamerhand af, en de paracetamol doet de hoofdpijn verdwijnen. Onze dochter wordt weer iets rustiger en haar lijf wordt geleidelijk iets warmer. Ik ben al iets meer gerust gesteld en laat haar verder bijkomen op de bank. In de avond begint ze er zelf nog eens over: dat het zo gek was hoe haar lijf zo plotseling reageerde, heftig en intens, en dat het nu veel minder aanwezig is. Verder vertelt ze dat ze voor het sporten, een uur nadat de reactie optrad, een stroopwafel heeft gegeten. Deze stroopwafel mag zij in principe hebben, ze heeft ‘m vaker gehad. Op de verpakking staat dat er eventueel sporen in kunnen zitten van melk, ei en noten. En hoewel ze daarvoor allergisch is, geeft de stroopwafel nooit een probleem.
Onze dochter vertelt nog dat ze bij het eten van de stroopwafel last kreeg van een prikkelend gehemelte. Maar dat ze daar verder niet lang bij heeft stilgestaan, tot nu. We kijken samen nog eens goed naar de verpakking. Gek, in theorie zou ze dit product moeten kunnen eten. Maar een prikkeling in de mond? En een lichamelijke reactie een uur na consumptie? Misselijk en benauwd? Tsja, wie zal het weten? Toch net een ‘kruimel’ van iets binnen gekregen dat haar lichaam niet verdraagt? Hebben we nu te maken met een kan-sporen- bevatten-geval van een stroopwafel met sporen van allergenen? Of is het toch een vorm van griep? Mijn hoofd duizelt en analyseert, en dat van mijn dochter ook. Wie zal het weten? En wat levert het op als we dit weten of kunnen uitsluiten?
Piekeren, puzzelen, afwegen
Gelukkig voelt ze zich vandaag al een stuk beter, heeft ze goed geslapen, is ze nu niet benauwd of misselijk meer en blijft koorts uit. Dus kunnen we het vraagstuk laten rusten, zou je denken. Toch niet helemaal. Iets in mij blijft nog piekeren, puzzelen, afwegen. En ik confronteer mijzelf nog maar eens met de vraag: Wat zou het verschil maken als ik zou weten wat er in het lijf van onze dochter aan de hand was of nog steeds gaande is? Wat maakt dat ik dit zo graag wil weten? Controle, natuurlijk, aan de ene kant, en graag alles willen of kunnen uitsluiten. Veiligheid en gezondheid voor alles.
Maar na al die jaren en ervaringen ben ik mij er van bewust dat die controle er niet altijd is en dat controle niet altijd te handhaven is. Loslaten dus maar en accepteren dat dit soort situaties erbij horen, vertrouwen hebben in het gezonde lijf van je kind en in het feit dat het vaak allemaal weer goed komt. En dat is soms best een beetje lastig…
by Marije | okt 24, 2017 | Allergie Blog, Ervaringen, Nieuwsberichten |
De afgelopen week verbleven we in Griekenland met het gezin. Heerlijk een weekje zon, zee en strand in het najaar. Tijdens de vakantie hebben we een dag Thessaloniki bezocht; een hele interessante stad op vele fronten. Overal mensen op terrassen, koffietenten en veel gelegenheden om ergens een hapje te eten. Voor de lunch had mijn man een een restaurant gevonden waar voornamelijk hamburgers en friet werden geserveerd. Niet erg Grieks, maar wel handig gezien de voedselallergie van onze dochter. Vol enthousiasme bestelde ze een portie frites (dat kan / mag bijna altijd) en een hamburger “puur” d.w.z. zonder broodje of saus, alleen het vlees. Er werd verder niets toegevoegd, zo vertelde de jonge man die ons bediende. De hamburger en ook de friet smaakten goed, maar helaas werd onze dochter na een half uur behoorlijk misselijk en begon ze ook tekenen van benauwdheid te vertonen. Gelukkig hadden we haar voor de maaltijd nog een anti-histaminicum tablet laten innemen in het kader van “je weet maar nooit”. Eerst begint het analyseren: wat kan het zijn geweest? Toch sporen van bepaalde producten die ze niet kan verdragen? Of wellicht toch toevoegingen zoals mosterd of bepaalde kruiden waar ze op reageerde? Het blijft heel ingewikkeld om er precies achter te komen.
De fysieke reactie bleek uiteindelijk mee te vallen, maar mentaal had onze dochter het even erg moeilijk. Nadat de ergste misselijkheid was weggetrokken zag ik aan haar dat ze heel erg verdrietig was om wat er was voorgevallen. Mentaal is ze heel sterk, maar iets in haar was gebroken. Wat het was? Ik heb er niet specifiek naar gevraagd maar midden op straat bleef ze staan en de tranen liepen over haar wangen. Ik kan het mijzelf niet helemaal voorstellen maar het deed mij denken aan een boemerang die onverwacht weer terugvliegt door de lucht en een klap uitdeelt. Juist als je het niet verwacht, komt de klap des te harder aan. Wakker schrikken en met je neus op de feiten worden gedrukt: uit eten gaan met voedselallergie brengt altijd risico’s met zich mee, al lijken ze soms nog zo ver weg geslingerd…..
Diezelfde vakantie bracht ook mooie nieuwe ontdekkingen op het gebied van voeding. Zo waren wij er altijd vanuit gegaan dat de Oreokoekjes niet pasten in het dieet van onze dochter. Totdat we bij toeval het etiket nog eens bekeken en bleek dat zij deze koekjes wel kan verdragen. Op de kleinere vliegvelden moet je het vaak doen met zakjes chips of koekjes dus deze koekjes bleken een welkome aanvulling. En naast de koekjes en de chips is Griekenland bij uitstek het land van de olijven; zonder enige toevoeging verpakt een hele gezonde alternatieve snack…
by Bedaux | jan 23, 2016 | Ervaringen
Van het plein Maidan tot het paleis van de gevluchte ex-president Janoekovitsj buiten Kiev, bijzondere chocolade uit de winkel van de huidige president Porosjenko, prachtige kerken en kloosters, een hele gastvrije en vriendelijke bevolking, theater en opera van het hoogste niveau. Wat een bijzondere bestemming…
Voor tips en meer informatie kun je contact met mij opnemen. En lees vooral ook onderstaand boek!
De chocolade reep van bovenstaande foto heeft nog een hele speciale rol gekregen in de toespraak tijdens het bezoek van Porosjenko aan de Universiteit Leiden. Hoe? Zie onderstaande media / links
http://www.eurointegration.com.ua/rus/news/2015/11/27/7041413/
http://video.vesti-ukr.com/mir/5306-na-vstrechu-s-poroshenko-lejden-prines-shokoladku-alenka
http://gordonua.com/news/worldnews/Dekan-universiteta-v-Niderlandah-Poroshenko-Na-vas-bolshaya-otvetstvennost-vy-raduete-mir-shokoladom-108325.html
http://www.rbc.ua/styler/zhizn/niderlandah-poshutili-shokoladom-poroshenko-1448639511.html
Strekking van de Oekraïense berichten: Poroshenko had geen moeite met het grapje; “met Poroshenko’s humor is niks mis”.
In het pro-Russische (Kharkiv-based) http://nahnews.org/445816-kornilov-poroshenko-reklamiroval-svoi-shokoladki-v-lejdenskom-universitete/ wordt alles uit zijn verband gerukt (jij wordt niet genoemd als “aangever” en wordt Poroshenko beticht van reclame maken op onze eerbiedwaardige universiteit).
by Bedaux | okt 20, 2015 | Ervaringen
De ultieme zomerbestemming voor het hele gezin: Italië. Sardinië met prachtige stranden en goede snorkelfaciliteiten. Op het schiereiland Sant Antioco (bij Sardinië) is het toerisme nog in opkomst en vind je nog authentieke dorpjes en restaurantjes. Wij combineerden zon, zee en strand met een paar dagen Rome op de terugreis. Warm maar oh zo mooi en indrukwekkend. Wil je meer weten over deze reis en bestemmingen en kun je tips gebruiken over hoe je zelf een dergelijke reis samenstelt? Graag help ik je op weg..
