Inmiddels zijn we al weer een week terug uit Cyprus waar we tijdens de herfstvakantie mochten genieten van een weekje prachtig weer op een bijzonder eiland. Het was er de hele week ruim 28 graden dus echt een heerlijke temperatuur, al koelde het ’s avonds wel wat af.
Overdag was het dan ook fijn afkoelen in zwembad of in de helderblauwe zee.

De vliegreis is altijd even inproviseren; zeker als de reis een paar uur duurt en je een warme maaltijd krijgt aangeboden die Tess dan niet kan eten. Ik heb het nog niet goed uitgezocht, maar volgens mij hebben reizigers met een of meerdere voedselallergieën niet of nauwelijks te kiezen in een vliegtuig. Mocht iemand andere ervaringen hebben dan hoor ik dat graag. Ik weet alleen van een vegetarische maaltijd mogelijkheid…
Er moet dus voldoende eten en drinken mee voor de reis die ongeveer een hele dag in beslag neemt. Iets kopen op het vliegveld is vaak geen optie; het blijft dan beperkt tot wat snoep of een paar naturel chipjes. Maar ergens wat gaan eten behoort helaas niet tot de mogelijkheden.

Eenmaal op de plaats van bestemming is de reis al snel vergeten en kunnen we voldoende etenswaren verkrijgen in de lokale supermarktjes. Tess heeft genoten van o.a. zelfgemaakte crostini op basis van pita brood (alleen water, zout en bloem), olijfolie, tomaten en verse basilicum uit de tuin.
En ook de mandarijnen uit de tuin werden dagelijks gezocht en geplukt om ze zelf te persen.

Opvallend van een verblijf in een mediterraan klimaat is altijd dat haar huid na een paar dagen zienderogen opknapt. Verder heeft ze minder medicijnen nodig (weinig puf / ventolin voor benauwdheid) en de combinatie zon en zee doet wonderen voor haar hele gestel.
Bij thuiskomst lijkt het wel alsof haar lichaam zich direct weer moet aanpassen; koude lucht, vochtigheid en regen zijn niet de beste onderdelen voor een gezond lichaam. Gelukkig hebben we de zomer een weekje kunnen rekken op deze manier en heeft Tess nog een week lang een extra dosis vitamine D opgeslagen voor de winter.

Gisteren hebben Tess en ik genoten van het Dierenpark Amersfoort. Door de Stichting Voedselallergie was een landelijke dag georganiseerd met veel lezingen, kookworkshops, activiteiten en leuke verrassingen voor kinderen. Binnen een half uur na aankomst was Tess al geschminkt als een echte tijger.
Natuurlijk mochten we ook een rondje door het park lopen en kijken naar alle bijzondere dieren die er rondlopen of in de speeltuin spelen.
Voor Tess was het met name heel speciaal dat er allemaal andere mensen rondliepen die ook allergisch zijn voor bijvoorbeeld melk, noten, vis of ei. En dat waren er nogal wat…..

Er waren stickers te verkrijgen, allergeenvrije producten en Tess heeft heerlijk gesmuld van een bordje friet met als toetje een perenijsje. Wat dan heel fijn en ook bijzonder is om op te ervaren is dat ze zelf steeds bleef vragen of ze bijvoorbeeld een bepaalde stroopwafel of een worstje wel mocht en kon eten. Dus zelfs in een omgeving waar er waarschijnlijk niet heel veel fout kan gaan qua voedsel vanwege allergeenvrije producten blijft ze alert en vragen stellen over het soort eten dat ze krijgt voorgeschoteld. Dat stelt gerust en maakt me dankbaar en trots tegelijk.

Veel dank dus aan de organisatie:  het was heel goed georganiseerd!
Een dag vol inspiratie en zowel leuk voor Tess als ook voor mij om beter kennis te kunnen maken met de Stichting en met o.a. de redactie van het tijdschrift dat de Stichting een paar keer per jaar uitgeeft.
Op naar het volgende uitje.

Dat het soms ook zo zijn voordelen heeft om allergisch te zijn blijkt uit de komende activiteiten voor de maand oktober.

Op 12 oktober a.s. bezoeken wij Dierenpark Amersfoort tijdens de familiedag van de Stichting Voedselallergie. Het belooft een leuke en bijzondere dag te gaan worden met heel veel activiteiten, kookworkshops, lezingen, schminken, knutselen en natuurlijk een bezoekje aan de dierentuin! Tess heb ik verteld dat we hier volgende week naartoe gaan en ze vindt het allemaal machtig interessant. Met name het feit dat het alleen voor haar en lotgenoten bedoeld is en niet voor mensen die geen allergie hebben blijft iets magisch voor haar. Zo zal ze ervaren wat het is om iets wel te mogen in plaats van niet.
Wat het ook bijzonder maakt is dat we een uitgebreid formulier hebben ingevuld voor een lunch, geheel op maat gemaakt voor haar, zonder allergenen. Het hele lijstje allergieën is ingevuld en nu is het natuurlijk spannend wat er voor haar bereid gaat worden. En met name of het haar ook zal smaken….
Wat een organisatie gaat hieraan vooraf; wij zijn zeker niet de enige aanwezigen want er worden meer dan 500 mensen verwacht volgens laatste berichtgeving.
Een geweldig initiatief!
Eind oktober wacht ons nog een bijzonder feestje; een muzikale middag en avond met muziekworkshops, optredens, DJ en zang tijdens de patiëntendag van Kinderhaven in Rotterdam (Kinderhaven is de polikliniek voor Tess waar we in behandeling zijn voor o.a. haar voedselallergie, eczeem en astma).

Weer thuis na een paar heerlijke vakantieweken vakantie in Spanje (Baskenland) en Frankrijk. Na San Sebastian en Bilbao via Dordogne naar Parijs en terug naar huis. Bed & Breakfast, camping, hotel en tent in de tuin.Veel gezien en veel gedaan en natuurlijk verschillende dingen gegeten en gedronken. Deze keer in mijn blog niet zozeer een recept als wel een korte weergave van de ervaringen van de afgelopen weken in het buitenland.
Onderweg zijn blijkt toch niet altijd heel eenvoudig als je snel en makkelijk ergens wat wil gaan eten met een kind met voedselallergie.
Vaak komt het neer op de keuze uit frieten en frieten, soms een hamburger. Improviseren met meegebracht eten voor de eerste dagen uit de diepvries kan een goed alternatief zijn, maar is redelijk beperkt gezien de houdbaarheid van het voedsel.

De afgelopen jaren is het eten onderweg of in het buitenland altijd redelijk goed te gaan, maar de afgelopen vakantie heeft Tess het vaak moeilijk gehad. Het kostte haar veel energie om te accepteren dat zij anders is dan de andere mensen en kinderen om haar heen. Alsof ze zich ineens meer bewust is geworden van het feit dat haar allergie blijvend is en beperkingen oplevert waar ze als kind niet om heeft gevraagd en waar ze zich (al dan niet samen met ons) steeds weer opnieuw aan moet conformeren. Natuurlijk heeft zij ook juist heel veel bijzondere eigenschappen en vaardigheden die andere kinderen weer niet bezitten, maar dat is op zo’n moment vaak lastig te accepteren voor haar.

We merken dat ze het lastig vind om aan tafel te zitten als er kinderen om haar heen pindakaas of nutella op de boterham smeren; zelfs een beetje bang om dicht in de buurt te komen. Lastig, want je wil haar niet bang maken of onbedoeld angst aanjagen, maar we begrijpen het wel.
Een paar keer weet Tess ook duidelijk te maken dat ze verdrietig is en jaloers op andere kinderen die alles kunnen kiezen waar ze zin in hebben. Enige relativering van onze kant helpt dan ook vaak niet meer.
Dus ja, wat doe je dan als ouder? Zonder dat je dingen gaat toezeggen die je niet waar kan maken ga je toch op zoek naar een alternatief voor dat moment. In theorie lijkt dit misschien wel redelijk eenvoudig, maar in de praktijk is dit zeker niet het geval. Want bij een verdrietige bui helpt ook een zakje chips of een lollie niet meer. Het klinkt wat verwend, maar zo wordt het niet ervaren….
Wat wel helpt is haar een tijdje laten “uithuilen”of haar verdriet laten tonen om vervolgens samen op zoek te gaan naar iets waar ze op dat moment behoefte aan heeft. En gelukkig komt ze dan wel met een suggestie waar we wat mee kunnen en kiest ze alsnog voor toch een snoepje of zakje chips.

Gelukkig hebben we ook veel nieuwe positieve ervaringen opgedaan en nieuwe produkten ontdekt.
Zo treffen we onder andere een heerlijk meloenijsje aan, een sorbet achtig ijsje (soort Solero) en een Dino ijsje, wat een feest!

En in een restaurant in Spanje krijgt Tess een soort “reuzechips”geserveerd bij het bestellen van frietjes……

Maar na drie weken rondtrekken gaat er niets boven het zelf maken van je eigen ijs, het eten van de speciale worstebroodjes van oma en het genieten van de voor haar “normale”maaltijden, zonder teveel keuzemogelijkheden voor mensen om haar heen. En weer kom ik tot de conclusie dat er echt een markt is voor restaurants in Nederland of in het buitenland waar je als persoon met voedselallergie een “gerecht op maat” kan bestellen!

Vakantieseizoen. Tijd voor ontspanning en nieuwe ervaringen, al dan niet in het buitenland.
Op reis ontdek je vaak nieuwe producten, eet je anders dan thuis en smaakt een maaltijd net even wat anders dan op een normale dag. Voor veel kook- en eetliefhebbers een waar festijn om te struinen door grote supermarkten in Frankrijk of Spanje. En het blijft genieten om kleinschalige markten in schattige dorpjes bezoeken en je te vergapen aan alle plaatselijke lekkernijen.
Ook voor ons gezin is de vakantie een belangrijk onderdeel van het jaar; reizen is en blijft onze grote hobby en ook de kinderen genieten volop van avonturen over de grens.
Met een allergie is het anders, maar zeker niet minder leuk om te reizen. Wel hebben we door schade en schande geleerd wat handig is om op reis altijd bij je te hebben aan eten en medicijnen bijvoorbeeld. We kunnen er niet vanuit gaan dat in het buitenland dezelfde producten te koop zijn als hier in de Nederlandse supermarkt.

En dus gaat er standaard een krat mee met voedingsmiddelen waar we op terug kunnen vallen in geval van nood. Heel fijn om hartje zomer rookworsten in te laden of blikjes knakworsten.
Maar ook doosjes broodbeleg, pakken rijstemelk, speciale stroopwafels en ontbijtkoek behoren tot de standaard uitrusting.
Gelukkig vinden we ook altijd nieuwe “etenswaren” over de grens waar Tess erg van kan genieten en die ook passen in haar dieet. Niets leukers dan in de plaatselijke supermarkt etiketten lezen en speuren naar mogelijkheden. De toastjes op de foto vond ik in een supermarkt in Sevilla.

Italië, hebben we ontdekt, is een land waar we ook elders kunnen gaan eten dan bij de grote gele M; met olijfolie en tomaat als basis voor voor gerechten kan Tess prima uit de voeten. Pizza zonder kaas, pasta zonder ei; het blijft altijd even goed navragen bij de lokale restauranthouders en broodbakkers. Met handen en voeten komen we een heel eind en inmiddels weten we al in vele talen duidelijk te maken dat er geen nocci, latte, soya, milk, oeuf, pesce of noix in de gerechten mogen voorkomen.
Natuurlijk blijft het altijd een beetje spannend; reageert ze wel of niet en zo ja, hoe heftig zal de reactie zijn. Maar het is dan ook extra leuk als we met het hele gezin tegelijk in hetzelfde restaurant kunnen eten….

De komende weken gaan wij ook op zoek naar nieuwe producten in supermarkten over de grens; Spaans Baskenland en de Dordogne worden onze bestemmingen.
Een volgend blog zal eind augustus weer verschijnen.
Ik wens jullie allemaal een hele fijne zomer en smakelijke reizen in binnen- en buitenland.

Adios, au-revoir!