by Marije | dec 2, 2020 | Allergie Blog, Artikelen, Nieuwsberichten |
Niezen en benauwdheid… is het corona of ‘gewoon’ een verkoudheid of astma?
Even terug in de tijd. Het is september. De scholen zijn weer begonnen en hier in huis komen klachten zoals keelpijn, snotneuzen en soms koorts weer binnenzeilen. Dus moet er worden getest. Gelukkig is het geen corona. Het najaar en de winter is een uitdaging voor mensen met (voedsel-)allergie, zeker als dat gepaard gaat met astma of allergie voor huisstofmijt. Want zij hebben vaker dan anderen te maken met klachten die veelal overeenkomen met symptomen die ook coronapatiënten ervaren. En dan steeds testen? Het blijft ingewikkeld.
Hoe complex het soms kan zijn, merkten we tijdens de zomervakantie. Onze dochter Tess moest niezen, kreeg een snotneus en ook benauwdheidsklachten. Dat gebeurt vaker. Bij dergelijke klachten neemt ze haar medicijnen (bijvoorbeeld een anti-histaminicum of Ventolin/puf), waarna de symptomen na verloop van tijd verdwijnen. Niets aan de hand, zou je denken.
Helaas was dit niet zo eenvoudig uit te leggen aan de organisatie van een zomerkamp waar Tess voor een week zou verblijven. We moesten een negatieve corona-testuitslag overhandigen; daarna was ze eventueel welkom. Begrijpelijk, maar ook wel erg lastig als je twee dagen moet wachten op een test en vervolgens even zo lang op de uitslag.
Dubbel pech
Maar wat de situatie extra ingewikkeld maakte, is het feit dat onze dochter niet graag communiceert over haar allergie, benauwdheid of überhaupt over iets wat met haar lijf te maken heeft. Liever dit soort gesprekken weglaten, als het aan haar ligt. Begrijpelijk voor kinderen in die leeftijdscategorie en in het bijzonder voor personen die ook wat introverter van aard zijn. Voor onze dochter resulteerde het wachten met het openlijk bespreken van haar gezondheid in dit geval in een uitsluiting van een evenement (want we kregen het niet op tijd geregeld). Dubbel pech.
Beter opletten?
Enige tijd heb ik mij daarover schuldig gevoeld. Hadden we helemaal niet opgelet? Was zij bewust ons wat meer uit de weg gegaan, terwijl de klachten al enige tijd aanwezig waren? Dat was ons echt ontgaan. Hoelang had ze deze klachten al en hoe serieus? Hadden wij als ouders zo vlak voor een kamp nog beter moeten opletten?
Aan de ene kant valt er wat voor te zeggen dat je juist in deze tijd van een pandemie extra alert bent op klachten bij je kind, zoals niezen of hoesten en ook op het nemen van een puf. Maar aan de andere kant wil je toch ook niet als een soort politie de gezondheid controleren, checks uitvoeren of steeds maar vragen of je puber zich wel goed voelt. Met als risico dat je kind elk gesprek uit de weg gaat of gaat twijfelen aan eigen gevoel of regie over gezondheid.
Natuurlijk zijn we thuis sinds het coronavirus rondwaart intensief bezig met handen wassen, afstand houden en alle andere voorschriften. Ook de kinderen zijn zich hier bewust van en houden zich best goed aan de vereiste maatregelen. Maar onze dochter die regelmatig kampt met neusverkoudheid of benauwdheid hadden we misschien toch explicieter moeten zeggen dat ze dergelijke klachten niet ‘wegmoffelt’ of doet alsof het allemaal wel meevalt…
Goed gesprek
Herkenbaar? Mijn advies zou zijn om een goed gesprek te voeren met kinderen die oud genoeg zijn om dit te kunnen begrijpen en uitleggen dat openheid en eerlijkheid over je gezondheid juist in deze periode heel belangrijk is. En dat juiste communicatie kan voorkomen dat er misverstanden ontstaan.
Maar teveel op de huid zitten lijkt mij voor niemand prettig. Ik moest ineens denken aan een grappige uitspraak tijdens een theatervoorstelling over pubers. Ze werden in dit theaterstuk vergeleken met kamerplanten: ‘… een beetje zonlicht en wat water en verder vooral met rust laten.’ Niet te veel lastige gesprekken weglaten, maar toch vooral veel loslaten: een hele kunst voor ouders van allergische kinderen. Zeker als er een pandemie gaande is.
Marije Bedaux // redactielid en coach
by Marije | mei 18, 2020 | Allergie Blog, Artikelen, Geen categorie, Nieuwsberichten |
Hoe doe je dat, zo’n buitenlandse schoolreis?
Superleuk natuurlijk, die buitenlandse reizen op de middelbare school. Ook voor kinderen met voedselallergie. Combineer een goede voorbereiding met vertrouwen en loslaten, is mijn advies. Onze dochter Tess (14) ging naar York in Engeland.
Ooit las ik de quote: ‘Vertrouwen hebben is durven springen zonder dat je hebt gecheckt of er een vangnet is.’ Een mooie uitspraak, die je op verschillende manieren kunt interpreteren. Nu ik dit stukje schrijf, komt er een nieuwsbericht binnen over twee acrobaten in het kerstcircus Carré, die tijdens de act tien meter naar beneden zijn gevallen. Ze maakten geen gebruik van een vangnet, ze hadden dus waarschijnlijk voldoende vertrouwen in hun optreden…
Vertrouwen en voedselallergie
Zeker ook in relatie tot voedselallergie is de uitspraak over vertrouwen en vangnet mijn inziens relevant. Want wat is dat precies, vertrouwen hebben? Wanneer hebben mensen met voedselallergie vertrouwen in bijvoorbeeld het personeel van een restaurant waar ze uit eten willen gaan? Of wanneer heeft iemand met voedselallergie er vertrouwen in dat de omgeving voldoende rekening houdt met de allergieën?
De vraag over vertrouwen was bij ons ineens heel relevant toen onze dochter Tess met de middelbare school vier dagen op reis zou gaan naar York in Engeland. Kon Tess de leiding van de school vertrouwen? En konden wij als ouders ervan op aan dat er voldoende rekening werd gehouden met haar voedselallergie? En in hoeverre hadden en hebben wij als ouders vertrouwen in de zelfredzaamheid van onze dochter op dit vlak?
Tien maaltijden
Vier dagen York met de boot, dat is een heel leuk uitje voor een middelbare scholier die er naar uitkijkt om een paar dagen op pad te gaan met vrienden en vriendinnen in Engeland. Een bootreis met overnachting en diner en ontbijt, logeren in een hostel, eten in een pub en nog veel meer. Wij ouders waren ook heel enthousiast, niet in de laatste plaats omdat onze oudste zoon twee jaar daarvoor erg had genoten van deze reis. We kenden dus al wel een beetje het programma. Maar daarna kwam al vrij snel de vraag bij ons op: hoe past dit programma bij onze dochter met veel voedselallergieën? We telden al snel een kleine tien maaltijden. Tien momenten waarop Tess in een horeca-omgeving dan wel een in een hostel zou eten zonder check vooraf of er voldoende rekening kon worden gehouden met voedselallergie.
In eerste instantie leek het haast een onoplosbare puzzel. Er kwamen allerlei vragen boven als: moeten we dan voor elke dag maaltijden meegeven, kan onze dochter wel volledig meedoen met het hele programma, in hoeverre voelt zij zich op haar gemak tijdens de reis?
Eerste puzzelstukje
Maar zoals met zo veel van dit soort zaken is het goed om met het eerste stukje van de puzzel te beginnen. En in ons geval bestond dat eerste stukje uit een gesprek met Tess en haar zelf de mogelijkheid te geven om haar vragen over de reis in het kader van haar allergie neer te leggen bij haar mentor. Dit bleek niet veel meer op te leveren dan het antwoord: ‘Er is een buffet op de boot en je kunt zelf kiezen wat je kunt eten.’ Tsja. Dat gaf nu niet echt een gevoel van vertrouwen of begrip van de situatie. Er werd weliswaar twee keer op de boot gegeten, maar er bleven toch nog veel andere ‘eetmomenten’ over. En wat te denken over de voeding op de boot zelf? Of de toepassing van de medicatie?
Goed gesprek
Wij ouders vonden het verstandig om toch een gesprek aan te vragen met de mentor, waarin we goed konden aangeven wat er mogelijk was voor Tess en wat ook niet. Ook wilden wij duidelijk maken dat onze dochter medicijnen bij zich draagt voor het geval er een allergische reactie optreedt. En hoe hiermee om te gaan.
Gelukkig pakte dit gesprek goed uit en reageerde de mentor zeer serieus op onze vragen over de locaties en maaltijden. Bij het gesprek was ook een docent betrokken die zou meegaan tijdens de reis. Zij kon ons precies vertellen waar en wanneer er werd gegeten en wat er ongeveer mogelijk was.
Dit gesprek gaf ons veel rust en ook vertrouwen dat leiding voldoende rekening zou houden met de belangen van onze dochter. We kregen wel het advies om een aantal producten naar York mee te nemen om achter de hand te houden. Vooral ook voor het ontbijt in het hostel en voor een aantal tussendoortjes. Zo gezegd, zo gedaan.
Tas met sojadrink en chips
We vroegen Tess vlak voor vertrek om mee te helpen bij het pakken van een ‘extra’ levensmiddelentas. Die vulden we samen met onder meer kleine pakjes sojamelk en geschikte ontbijtgranen, naturel chips, een pak koekjes, wat fruit voor de eerste dag en twee kleine maaltijden uit de vriezer die nog wel een tijdje houdbaar zouden blijven. Ingevroren macaroni die ze altijd kon opwarmen.
Last but not least zorgden we voor geld om onderweg en in York wat te kopen en natuurlijk ook voor de pinpas zodat Tess daar kon pinnen. We hebben nog wel op het laatst geregeld dat ze ook in het buitenland kon pinnen, want dat was in eerste instantie niet mogelijk…
Naast die levensmiddelentas hebben we ook samen goed gekeken naar haar medicijnen en van alles een extra exemplaar meegegeven. En meer was er niet nodig en heel veel meer kun je als ouder ook niet echt doen. Loslaten en ook vertrouwen hebben in de aanpak van je eigen kind. Daar kwam de vertrouwensvraag weer om de hoek kijken. Het lijkt allemaal vrij eenvoudig, zo op papier. Maar hoe ga je hier nu echt in de praktijk mee om?
Eerdere reiservaringen
Vertrouwen is feitelijk niet meer dan een set veronderstellingen over het gedrag van iemand anders. Dit was niet de eerste meerdaagse reis voor Tess zonder ouders, want in groep 8 was zij al op kamp geweest met haar klas en het jaar daarvoor was zij een week meegegaan op voetbalkamp. Wel is er tijdens beide tripjes iets misgegaan op allergiegebied. De eerste keer betrof het een heftige allergische reactie op een kruisbesmetting met pindasaus; de tweede keer een iets mildere reactie op een vegetarische hamburger waarin kippenei zat. Gelukkig kijken wij nu terug op twee situaties met een goede afloop. Door deze eerdere ervaringen heeft Tess, hoe vervelend ook op de momenten zelf, moeten leren vertrouwen te hebben in zichzelf en in haar eigen aanpak.
In ieder geval hebben die ervaringen er niet voor gezorgd dat zij niet meer op reis wil gaan en dat is een grote opluchting voor ons. Inmiddels heeft onze dochter zo veel vertrouwen in zichzelf, dat zij wel een risico durft te nemen.
Drie avonden friet
De reis is heel goed verlopen en Tess kijkt terug op een geslaagde en onbezorgde reis naar het buitenland. Dat zij drie avonden friet heeft gegeten omdat er geen andere maaltijden mogelijk waren voor haar allergieën vond ze niet zo heel erg. Gelukkig maar. Na afloop hebben we zowel de leiding van school als Tess een compliment gemaakt voor de aanpak en het vertrouwen. En voor het durven springen van onze dochter zonder dat zij had gecheckt of er een vangnet hing. En voor Tess was het fijn om te ervaren dat reizen ook zonder problemen mogelijk is… goed voor het zelfvertrouwen!
by Marije | mei 3, 2020 | Allergie Blog, Artikelen, Nieuwsberichten |
Finland, het land van de duizend meren….
Dit jaar heb ik het voorrecht om voor mijn werk twee keer te mogen reizen naar Finland. In februari maak ik voor het eerst kennis met dit land, waar de natuur nooit ver weg is. Op het vliegveld hoor je de vogelgeluiden op de toiletten – weliswaar via een radio – en kijk je naar adembenemend mooie foto’s van bossen, sneeuwlandschappen en meren. Er wordt wel beweerd dat het land meer dan 180 duizend meren kent.
De hoofdstad Helsinki wordt omgeven door water en ook midden in de stad zijn er mooie parken en tuinen. Helsinki is een relatief jonge stad en kent een hoge levensstandaard. Finnen lopen op veel gebieden voor op de rest van Europa, onder andere op het gebied van technologie, wetgeving en onderwijs. Ben je een fan van design, inrichting en servies? Ook dan ben je in hier aan het juiste adres. De stad heeft een positieve sfeer en er valt veel te ontdekken in de musea, winkels en ook op culinair gebied. Het enige nadeel is dat Finland geen goedkope bestemming is, maar op alle gebieden heb ik gemerkt dat je wel waar krijgt voor je geld.
Naast de natuur is er ook altijd wel ergens een sauna aanwezig. In het hotel waar ik logeer kun je al om 7 uur gebruik maken van de ochtendsauna, en ook in mijn Airbnb heeft de host in haar kleine badkamer een sauna verwerkt.
Herfst
Afgelopen september reis ik voor de tweede keer af naar Helsinki. Gelukkig heb ik meer tijd om ook nog iets van de omgeving van Helsinki te kunnen zien. De herfst is een mooi seizoen om kennis te maken met de natuur van het land. Niet alleen word je verrast door de talloze kleuren van de bossen, ook staan er vele soorten paddenstoelen overal langs de kant van de weg en dieper de bossen in. Ik spreek een paar Finnen die zelf paddenstoelen aan het zoeken zijn en zij laten mij zien welke eetbaar zijn. Door de klimaatverandering komt het seizoen voor paddenstoelen wel langzamer op gang, vertellen ze. In de supermarkten liggen diverse soorten die je kunt gebruiken in je eten, wel zo veilig…
Voorop met vegan
Wat direct de aandacht trekt in Finland is het enorme aanbod aan producten die vrij zijn van melk, ei of andere dierlijke ingrediënten. Niet alleen in de supermarkt, ook in cafés, restaurants en tijdens mijn congres met meer dan zesduizend bezoekers is vegan eerder regel dan uitzondering. Een aangename verrassing en echt een prettig gegeven voor mensen met allergie voor melk, ei of daaraan verwante producten.
Wat verder opvalt, is dat het assortiment vrij uitgebreid is, zelfs in de wat kleinere supermarkten. Dus niet één en dezelfde soort allergeenvrije kaas maar wel keus uit vijf soorten. Dit geldt ook voor het aanbod aan zuivelproducten op basis van soja en haver. Omdat ik graag van alles wil proberen, test ik onder andere haveryoghurt, smeerkaas van haverdrinkleverancier Oatley en ga ik bij een hamburgerrestaurant eten waar alleen vegan-hamburgers worden gemaakt. Bun2Bun is een keten van restaurants in Finland met alleen maar vegan-hamburgers. Wat een feest!
Waarom aandacht voor eten en allergie?
Wat maakt toch dat er in een land zo veel aandacht is voor (gezond) eten en ook voor allergie? Zou het te maken hebben met de liefde voor de natuur die de Finnen al van jongs af aan meekrijgen? Of heeft het toch meer te maken met de aanwezige landbouwproducten in het land?
Van een Finse collega begrijp ik dat met name het aanbod aan vegan-restaurants in Helsinki de laatste jaren enorm is toegenomen. Binnen de supermarkten bestaat er al langer een divers aanbod aan producten op basis van soja, haver of rijst. En ja, dat heeft deels ook met de focus van de Finnen op de natuur en de omgeving te maken en de landbouw, maar ook omdat het land – zoals al eerder vermeld – vooruitloopt op een aantal andere landen in Europa. Trendsetters dus.
Allergenen goed op de menukaart
Tijdens mijn bezoek aan één van de supermarkten in de stad ontdek ik ook ‘melk’ op basis van boekweit. Iedere keer als ik een nieuwe winkel of een café binnenkom, ben ik plaatsvervangend blij voor al die mensen die graag serieus willen worden genomen met voedselallergie. En dat geldt niet alleen voor mensen met een allergie voor melk, ei of noten. Over het algemeen zijn de allergenen goed en duidelijk vermeld op menukaarten en vindt men het geen probleem om daarmee rekening te houden. Bovendien wordt er heel goed Engels gesproken, zowel in de stad als daarbuiten. Dat maakt de communicatie een stuk eenvoudiger, want de Finse taal is erg ingewikkeld en lijkt op geen enkele andere taal.
Twee aparte melkschuimers
Er wordt veel vis gegeten in Finland, maar voor mensen met een allergie voor vis zijn er genoeg alternatieven. Tijdens het congres met veel bezoekers worden er bijvoorbeeld falafels geserveerd voor mensen die geen zalm willen of kunnen eten. De mayonaise die erbij wordt geserveerd is vrij van melk, ei en mosterd. En bij de rij voor de koffie staan twee aparte melkschuimers voor mensen die liever soja- of havermelk in hun koffie drinken. Zo kan het dus ook, denk ik bij mijzelf. Dat de Finnen soms wat verlegen en introvert overkomen, neem ik maar voor lief. Voor mij staat in ieder geval vast dat Finland voor mensen met voedselallergie een prima bestemming is voor werk of voor vakantie.
by Marije | mei 1, 2020 | Allergie Blog, Artikelen, Nieuwsberichten |
Allergisch in… Oekraïne
In mei 2019 reisde Marije Bedaux een ruime week door Oekraïne en genoot van het prachtige land met zijn bijzondere geschiedenis. Als moeder van een allergische dochter bekeek ze Oekraïne ook met een ‘allergiebril’ op. Haar indruk: buiten de deur eten is met voedselallergie lastig, ook vanwege de taal. Als je zelf kookt, red je je waarschijnlijk wel, want het land heeft voldoende te bieden aan verse producten.
De hoofdstad Kiev was voor mij geen onbekende stad, maar de rest van het land was dat des te meer. Samen met een kleine groep reisgenoten verkende ik de veelzijdige stad Kiev, maakte ik een expeditie naar Tsjernobyl en vervolgde ik mijn reis naar Odessa aan de Zwarte Zee. Ik bezocht vele musea, vermaakte mij met opera en ballet van het hoogste niveau en dompelde me onder in de nogal grillige en heftige geschiedenis van dit land. En zeer indrukwekkende reis op vele fronten. Ook op culinair gebied word je als reiziger niet teleurgesteld.
Of het voor mensen met voedselallergie een geschikte bestemming is? Makkelijk is het zeker niet. Wat wel als een paal boven water staat, is dat het lang niet altijd mogelijk is om in het Engels te communiceren, met uitzondering van enkele steden waar in sommige restaurants en of cafés vooral de jeugd redelijk Engels spreekt. Enige kennis van het Russisch of, nog beter, het Oekraïens, maakt het wel eenvoudiger. Gelukkig spreek ik de taal redelijk goed en kan ik het Cyrillisch alfabet lezen, maar ook voor mij was het soms lastig.
Grensland
Oekraïne betekent letterlijk vertaald ‘grensland’. Het land is pas sinds 1991 een onafhankelijke republiek. Daarvoor behoorde Oekraïne tot de Sovjet-Unie. Verder terug in de geschiedenis maakte het land deel uit van onder andere Polen, het Habsburgse Rijk en ook nazi-Duitsland. Het betreft een enorm uitgestrekt gebied en is qua oppervlakte het tweede land van Europa, uitgaande van het Oeralgebergte als grens. Er wonen nu ruim 45 miljoen mensen. Het land is de afgelopen jaren vaak onderwerp van gesprek geweest: verschillende revoluties, de neergehaalde vlucht MH17, de oorlog in
Oekraïne, de bezetting van de Krim door Rusland, het referendum en recent de nieuwe president die hiervoor als komiek optrad in een landelijke tv-serie. Verder terug in de geschiedenis praten we over de nucleaire ramp bij Tsjernobyl in 1986, de Koude Oorlog, de terreur van Stalin en de Tweede Wereldoorlog die veel sporen heeft nagelaten. Oekraïne werd altijd aangeduid als de ‘graanschuur’ van Rusland. Een heel vruchtbaar land, zo blijkt ook tijdens mijn rondreis, en een heel hoge landbouwproductiviteit. Agrarische producten vormen de basis van de keuken.
Keuken
Bekend om zijn grote diversiteit en boeiende smaken heeft de Oekraïense keuken een aantal (historische) invloeden ondergaan, waaronder de Russische, Poolse, Duitse en Turkse. Populaire ingrediënten in de keuken zijn vlees, paddenstoelen, groenten, bessen, fruit en kruiden. Omdat Oekraïne de ‘graanschuur van Europa’ is, is brood in dit
land een basisproduct, dat op zeer veel wijzen wordt bereid. Ook eten ze hier relatief veel taarten, vaak gezoet met noten of met noten als basisingrediënt in plaats van meel. Bekend is bijvoorbeeld de Kiev-taart, met onder meer pistachenoten aan de buitenkant. In veel bakkerijen kun je deze lekkernij krijgen. Maar niet echt gemaakt voor mensen met voedselallergie voor noten, melk en eieren…
Eten buiten de deur
Wat mij opviel, is dat het voor vegetariërs lastig is om eten te bestellen. Regelmatig vroeg ik mij af hoe er dan met voedselallergie zou worden omgegaan als het bestellen van vegetarisch eten al zo lastig is… Soms besteedde de keuken aandacht aan een creatief gerecht, maar vaak hadden de vegetarische reisgenoten alleen de keuze uit een
salade of ‘borsjt’, de bekende bietensoep.
Verder heb ik niet of nauwelijks op menukaarten gelezen wat de mogelijkheden zijn voor mensen met voedselallergie. Het vermelden van allergenen in gerechten ben ik niet tegengekomen in restaurants of hotels. Natuurlijk heb ik maar een klein gedeelte van de horeca kunnen bezoeken, maar het geeft wel te denken.
Voor mensen met voedselallergie vormen veel gerechten in dit land een uitdaging. Zo wordt aan veel gerechten zure room of kwark toegevoegd. Onze gids vertelde zelfs dat dit het enige product is dat zij mist als ze soms in het buitenland reist. Verder vormen yoghurt, kefir en andere melkproducten vaak de basis van een maaltijd. Niet ideaal voor mensen met een allergie voor melkproducten. Sojaproducten heb ik niet of nauwelijks gezien, behalve een enkele keer in een kleine supermarkt in de stad Odessa. Daar stond ook havermelk en lactosevrije melk.
In veel gerechten bevinden zich noten, niet echt makkelijk voor mensen met een notenallergie. Een populair gerecht is Kip Kiev, kipfilet gevuld met kruidenboter en omhuld met een laag broodkruim en eieren, gefrituurd in olie of boter… ook niet echt ‘allergievriendelijk’.
In Kiev en Odessa bevinden zich fastfoodrestaurants, zoals McDonald’s. De lokale fastfoodketen Puzata Khata is razend populair en biedt goedkoop en degelijk eten met veel basisproducten, en ontbijt met worst en eieren. Ze vermelden geen allergenen en ingrediënten, wel is er de mogelijkheid om iets van het buffet te kiezen. Verder vind je in Kiev en Odessa veel leuke koffietenten waar je heerlijk koffie kunt drinken al dan niet met lekkernijen of broodjes erbij. In deze steden kun je overigens ook heel goed en chic uit eten gaan. Wellicht dat er in deze restaurants meer aandacht is voor voedselallergie, maar dat blijft gissen.
Vers op de markt
De markten hebben veel aanbod van verse groenten en fruit, ingemaakte tomaten en
augurken, en verse vis (met name aan zee in Odessa). Daar kun je af en toe ook de
bekende kaviaar vinden in blikjes tegen betaalbare prijzen. Maar dat lijkt mij geen optie
voor mensen met een allergie voor vis en of schaal-schelpdieren…
Chocoladepresident
De vorige president Petro Porosjenko was niet alleen een bekend man vanwege zijn politieke activiteiten. Naast zijn presidentschap voerde hij nog een ander beroep uit: het ondernemerschap. Hij is nog steeds eigenaar van het bekende chocolade- en snoepmerk Roshen. Roshen is een deel van de naam Porosjenko. Ik vond dit bij mijn eerste bezoek al heel opmerkzaam, een president die in chocolade handelt. Inmiddels is Porosjenko geen president meer, maar blijven zijn winkels bestaan en verkopen de meeste supermarkten nog Roshen-chocoladerepen.
Eten in Tsjernobyl
Last but not least: tijdens de excursie naar Tsjernobyl kregen we een lunch aangeboden in de kantine van de fabriek naast de kerncentrale. We aten in dezelfde eetzaal als de medewerkers die er nu nog werken. Niet geheel allergeenvrij (room in de soep en een dressing over de salade met onduidelijke ingrediënten), maar wel één van de bijzonderste lunchlocaties die ik heb bezocht. Oekraïne is een prachtig land om te reizen, maar kennis van de taal is echt nodig om voedselallergie bespreekbaar te maken, vooral ook buiten de steden. Als je zelf wilt en kunt koken is dat een goed alternatief, want het land heeft voldoende te bieden aan verse producten
by Marije | sep 29, 2018 | Allergie Blog, Artikelen, Nieuwsberichten |
Hieronder volgt de tekst van het artikel dat ik maakte voor het tijdschrift Allergie & Voeding 3// 2018 van de Stichting Voedselallergie over latexallergie.
Latexallergie kan in nauw verband staan met voedselallergie. Dat merkt ook Anneke Derksen, ooit
werkzaam in het ziekenhuis. Nu geeft ze gastcolleges aan operatieassistenten over latexallergie.
Want het ziekenhuis is dé plek waar je deze aandoening kunt oplopen vanwege het veelvuldige
gebruik latexhandschoenen.
Redactielid Marije Bedaux volgt zo’n gastles in VUmc (onderdeel van
Amsterdam UMC) met extra interesse, want ook haar dochter kampt met latexallergie.
Latexallergie is een allergische reactie op eiwitten die voorkomen in latex. Latex is een
melkachtige vloeistof uit rubberbomen en wordt in talrijke producten verwerkt. De allergie
ontstaat als het lichaam latex ziet als een schadelijke stof.
Latexallergie kan reacties veroorzaken die variëren van irritatie van de huid tot anafylaxie, van
mild tot ernstig. Dat is afhankelijk van de gevoeligheid van de persoon (de ernst van de
latexallergie) en van de mate van blootstelling aan latex. Mensen die bijvoorbeeld dagelijks met
latexhandschoenen werken, hebben een verhoogd risico op het ontwikkelen van een latexallergie.
Contact met latexhandschoenen staat met stip bovenaan als veroorzaker van klachten. Ook het
inademen van lucht waarin latexdeeltjes zitten kan een allergische reactie geven. De deeltjes
komen bijvoorbeeld vrij als iemand latexhandschoenen aan- of uittrekt.
Maar een allergische reactie kan ook komen door contact met gebruiksvoorwerpen waarin latex is
verwerkt, denk aan badkleding, muismat van de computer, plakband of gympen. De symptomen
worden lang niet altijd in verband gebracht met latex, waardoor de diagnose in veel gevallen pas
na lange tijd wordt gesteld.
Ziek door werk
Eén van de mensen met een heftige vorm van latexallergie is Anneke Derksen, voormalig
anesthesie-assistente in de operatiekamer. Als ze in 2003 ziek van haar werk thuiskomt, blijkt ze
een ernstige allergische reactie op latex te hebben. Ze droeg al een paar jaar geen
latexhandschoenen meer, omdat ze er eczeem van kreeg. Haar collega’s gebruikten die
handschoenen wel, wat bij Anneke de ‘doorslag’ heeft gegeven: door inademing bleef de allergie
toenemen.
Er volgt een voor haar heftige tijd die zich kenmerkt door veel ziek zijn, hoofdpijn, misselijkheid,
moeheid en een voortdurende onzekerheid over haar loopbaan. Daarnaast moet ze niet alleen
haar werkomgeving veranderen, maar volgen er ook drastische aanpassingen in haar eetpatroon.
Want door haar latexallergie blijkt ze ook allergisch te zijn geworden voor diverse
voedingsmiddelen. Bovendien zijn door een kruisreactie met tabak plekken waar wordt gerookt
verboden terrein voor Anneke.
Kruisreactie
Zo’n 50 tot 70 procent van de mensen met latexallergie heeft ook te maken heeft met
kruisreacties met plantaardige levensmiddelen. Bijvoorbeeld avocado’s, bananen, kastanjes,
pinda, kiwi’s, passievruchten en tomaat. Deze voedingsmiddelen bevatten allergenen die sterk lijken op latexallergenen.
In het geval van Anneke is haar allergenenlijst uitgebreid met onder andere tarwekiemen.
Daarnaast moet Anneke bedacht zijn op voedsel dat in principe veilig is, maar dat in de horeca en
voedingsindustrie is aangeraakt en bereid door personeel met latexhandschoenen. De deeltjes
latex die zo op voedsel terechtkomen, kunnen bij haar een reactie geven.
Omscholing
Nadat Anneke door haar latexallergie haar beroep niet meer kon uitoefenen, heeft ze een nieuwe
uitdaging gevonden in het vak als loopbaancoach. Anneke heeft zich omgeschoold en heeft alweer
geruime tijd een eigen bedrijf.
Daarnaast is ze initiatiefnemer en eigenaar van latexallergienederland.nl. Dat was een logisch
gevolg op het schrijven van het boek ‘Tussen de schuifdeuren van de Eerste Hulp’ over haar
zoektocht om een verklaring te vinden voor haar klachten. Het boek geeft tevens een goed inzicht
in de strijd die Anneke heeft gevoerd met het ziekenhuis waar ze werkte om erkenning te krijgen
voor haar klachten. Dat juist de gezondheidszorg haar ziekte niet serieus nam, dreef Anneke ertoe
om deze juridische strijd aan te gaan met haar werkgever.
Ze heeft een advocaat in de arm genomen, waarna er een procedure van zeven jaar volgde over
aansprakelijkheid van het ziekenhuis als werkgever voor haar klachten. Uiteindelijk wordt ze in
hoger beroep in het gelijk gesteld en dient het ziekenhuis over te gaan tot het betalen van een
schikkingsbedrag. Belangrijker voor Anneke is het feit dat er met deze procedure jurisprudentie is
ontstaan over latexallergie en de zorgplicht van de werkgever.
Met haar boek en stichting wil Anneke meer bekendheid geven aan latexallergie en mensen
waarschuwen die door hun werk te maken hebben met latexhandschoenen. Daarom verzorgt zij
ook gastcolleges over latexallergie.
Missie: Nederland latexvrij
Ik ontmoet Anneke Derksen als zij zo’n gastles geeft aan operatieassistenten in opleiding aan het
VUmc in Amsterdam. Een krachtige en levenslustige vrouw met een heel duidelijke missie,
namelijk om Nederland vrij te maken van latexhandschoenen.
Anneke geeft een duidelijke presentatie aan de leerlingen, waarbij ze vertelt over haar eigen
ervaring, en af en toe voorleest uit haar boek. Een indrukwekkend verhaal, zo ervaart ook dit
publiek. Vooral als Anneke foto’s vertoont van allergische reacties door latex. Wat ook aan het
denken zet, is een tekening van allerlei producten en onderdelen waarin latex is verwerkt, en hoe
je latex tegenkomt in het dagelijks leven. Het gaat om zo veel meer dan alleen handschoenen.
Anneke vertelt helder en open zonder drama over een voor haar toch zo heftige periode. Voor mij
gaat er ook een wereld open, vooral omdat ik door de gastles meer beeld heb gekregen van
kruisreacties met voeding en van het feit dat latex in heel veel producten is verwerkt.
Ballonnen
Zelf hebben wij de latexallergie van onze dochter Tess pas in een later stadium ontdekt dan de
voedselallergie. En ook voor ons was deze allergie niet direct duidelijk. Pas nadat ze overal uitslag
over haar lijf kreeg en haar ogen opgezwollen waren na het spelen met waterballonnen zijn we
gaan zoeken op internet. Daarna werd een en ander wel duidelijk. Gelukkig heeft Tess het niet in
een zo heftige vorm als Anneke Derksen, maar we hebben er wel rekening mee te houden. Een
feestje met ballonnen is niet handig. En sommige kleding met latex veroorzaakt huidirritatie. Bij de
tandarts vragen we nu standaard om latexvrije handschoenen. Voor Tess is dit een allergie
waarmee goed te leven valt.
Voor Anneke heeft haar latexallergie heel veel gevolgen en beperkingen. Het is duidelijk dat zij in
haar levenshouding ervoor kiest om niet bij de pakken te gaan neerzitten, maar om een positieve
wending te geven aan haar leven. Zoals ze zelf zegt: ‘Ik ga toch niet thuis achter de geraniums
zitten.’
by Marije | jul 17, 2018 | Allergie Blog, Artikelen, Nieuwsberichten |
Met dit warme weer is zelfgemaakt ijs echt een traktatie. Met soja room (klop / slagroom) en een paar oreo koekjes maak je zelf in een handomdraai heerlijk roomijs.
Gebruik een pakje Alpro Soya cuisine kloproom (uit de koeling), te verkrijgen bij de grotere supermarkten. Klop de room volgens de gebruiksaanwijzing en voeg suiker toe naar smaak (ongeveer 75-100 gram), voeg beetje vanillesuiker toe en schep het geheel in een plastic bak die geschikt is voor de vriezer. Schep door het geheel een aantal in stukjes gebroken originele oreo koekjes (de andere varianten bevatten allergenen zoals noten of melk). Roer de room met de stukjes koek goed door, schenk het in een plastic bak en vries alles in. Na enige tijd, vaak een paar uur, is het ijs klaar om opgediend te worden. Ook heel lekker met een beetje pure chocolade hagelslag zonder melk….