Niezen en benauwdheid… is het corona of ‘gewoon’ een verkoudheid of astma?
Even terug in de tijd. Het is september. De scholen zijn weer begonnen en hier in huis komen klachten zoals keelpijn, snotneuzen en soms koorts weer binnenzeilen. Dus moet er worden getest. Gelukkig is het geen corona. Het najaar en de winter is een uitdaging voor mensen met (voedsel-)allergie, zeker als dat gepaard gaat met astma of allergie voor huisstofmijt. Want zij hebben vaker dan anderen te maken met klachten die veelal overeenkomen met symptomen die ook coronapatiënten ervaren. En dan steeds testen? Het blijft ingewikkeld.
Hoe complex het soms kan zijn, merkten we tijdens de zomervakantie. Onze dochter Tess moest niezen, kreeg een snotneus en ook benauwdheidsklachten. Dat gebeurt vaker. Bij dergelijke klachten neemt ze haar medicijnen (bijvoorbeeld een anti-histaminicum of Ventolin/puf), waarna de symptomen na verloop van tijd verdwijnen. Niets aan de hand, zou je denken.
Helaas was dit niet zo eenvoudig uit te leggen aan de organisatie van een zomerkamp waar Tess voor een week zou verblijven. We moesten een negatieve corona-testuitslag overhandigen; daarna was ze eventueel welkom. Begrijpelijk, maar ook wel erg lastig als je twee dagen moet wachten op een test en vervolgens even zo lang op de uitslag.
Dubbel pech
Maar wat de situatie extra ingewikkeld maakte, is het feit dat onze dochter niet graag communiceert over haar allergie, benauwdheid of überhaupt over iets wat met haar lijf te maken heeft. Liever dit soort gesprekken weglaten, als het aan haar ligt. Begrijpelijk voor kinderen in die leeftijdscategorie en in het bijzonder voor personen die ook wat introverter van aard zijn. Voor onze dochter resulteerde het wachten met het openlijk bespreken van haar gezondheid in dit geval in een uitsluiting van een evenement (want we kregen het niet op tijd geregeld). Dubbel pech.
Beter opletten?
Enige tijd heb ik mij daarover schuldig gevoeld. Hadden we helemaal niet opgelet? Was zij bewust ons wat meer uit de weg gegaan, terwijl de klachten al enige tijd aanwezig waren? Dat was ons echt ontgaan. Hoelang had ze deze klachten al en hoe serieus? Hadden wij als ouders zo vlak voor een kamp nog beter moeten opletten?
Aan de ene kant valt er wat voor te zeggen dat je juist in deze tijd van een pandemie extra alert bent op klachten bij je kind, zoals niezen of hoesten en ook op het nemen van een puf. Maar aan de andere kant wil je toch ook niet als een soort politie de gezondheid controleren, checks uitvoeren of steeds maar vragen of je puber zich wel goed voelt. Met als risico dat je kind elk gesprek uit de weg gaat of gaat twijfelen aan eigen gevoel of regie over gezondheid.
Natuurlijk zijn we thuis sinds het coronavirus rondwaart intensief bezig met handen wassen, afstand houden en alle andere voorschriften. Ook de kinderen zijn zich hier bewust van en houden zich best goed aan de vereiste maatregelen. Maar onze dochter die regelmatig kampt met neusverkoudheid of benauwdheid hadden we misschien toch explicieter moeten zeggen dat ze dergelijke klachten niet ‘wegmoffelt’ of doet alsof het allemaal wel meevalt…
Goed gesprek
Herkenbaar? Mijn advies zou zijn om een goed gesprek te voeren met kinderen die oud genoeg zijn om dit te kunnen begrijpen en uitleggen dat openheid en eerlijkheid over je gezondheid juist in deze periode heel belangrijk is. En dat juiste communicatie kan voorkomen dat er misverstanden ontstaan.
Maar teveel op de huid zitten lijkt mij voor niemand prettig. Ik moest ineens denken aan een grappige uitspraak tijdens een theatervoorstelling over pubers. Ze werden in dit theaterstuk vergeleken met kamerplanten: ‘… een beetje zonlicht en wat water en verder vooral met rust laten.’ Niet te veel lastige gesprekken weglaten, maar toch vooral veel loslaten: een hele kunst voor ouders van allergische kinderen. Zeker als er een pandemie gaande is.
Marije Bedaux // redactielid en coach