Hoe doe je dat, zo’n buitenlandse schoolreis?
Superleuk natuurlijk, die buitenlandse reizen op de middelbare school. Ook voor kinderen met voedselallergie. Combineer een goede voorbereiding met vertrouwen en loslaten, is mijn advies. Onze dochter Tess (14) ging naar York in Engeland.
Ooit las ik de quote: ‘Vertrouwen hebben is durven springen zonder dat je hebt gecheckt of er een vangnet is.’ Een mooie uitspraak, die je op verschillende manieren kunt interpreteren. Nu ik dit stukje schrijf, komt er een nieuwsbericht binnen over twee acrobaten in het kerstcircus Carré, die tijdens de act tien meter naar beneden zijn gevallen. Ze maakten geen gebruik van een vangnet, ze hadden dus waarschijnlijk voldoende vertrouwen in hun optreden…
Vertrouwen en voedselallergie
Zeker ook in relatie tot voedselallergie is de uitspraak over vertrouwen en vangnet mijn inziens relevant. Want wat is dat precies, vertrouwen hebben? Wanneer hebben mensen met voedselallergie vertrouwen in bijvoorbeeld het personeel van een restaurant waar ze uit eten willen gaan? Of wanneer heeft iemand met voedselallergie er vertrouwen in dat de omgeving voldoende rekening houdt met de allergieën?
De vraag over vertrouwen was bij ons ineens heel relevant toen onze dochter Tess met de middelbare school vier dagen op reis zou gaan naar York in Engeland. Kon Tess de leiding van de school vertrouwen? En konden wij als ouders ervan op aan dat er voldoende rekening werd gehouden met haar voedselallergie? En in hoeverre hadden en hebben wij als ouders vertrouwen in de zelfredzaamheid van onze dochter op dit vlak?
Tien maaltijden
Vier dagen York met de boot, dat is een heel leuk uitje voor een middelbare scholier die er naar uitkijkt om een paar dagen op pad te gaan met vrienden en vriendinnen in Engeland. Een bootreis met overnachting en diner en ontbijt, logeren in een hostel, eten in een pub en nog veel meer. Wij ouders waren ook heel enthousiast, niet in de laatste plaats omdat onze oudste zoon twee jaar daarvoor erg had genoten van deze reis. We kenden dus al wel een beetje het programma. Maar daarna kwam al vrij snel de vraag bij ons op: hoe past dit programma bij onze dochter met veel voedselallergieën? We telden al snel een kleine tien maaltijden. Tien momenten waarop Tess in een horeca-omgeving dan wel een in een hostel zou eten zonder check vooraf of er voldoende rekening kon worden gehouden met voedselallergie.
In eerste instantie leek het haast een onoplosbare puzzel. Er kwamen allerlei vragen boven als: moeten we dan voor elke dag maaltijden meegeven, kan onze dochter wel volledig meedoen met het hele programma, in hoeverre voelt zij zich op haar gemak tijdens de reis?
Eerste puzzelstukje
Maar zoals met zo veel van dit soort zaken is het goed om met het eerste stukje van de puzzel te beginnen. En in ons geval bestond dat eerste stukje uit een gesprek met Tess en haar zelf de mogelijkheid te geven om haar vragen over de reis in het kader van haar allergie neer te leggen bij haar mentor. Dit bleek niet veel meer op te leveren dan het antwoord: ‘Er is een buffet op de boot en je kunt zelf kiezen wat je kunt eten.’ Tsja. Dat gaf nu niet echt een gevoel van vertrouwen of begrip van de situatie. Er werd weliswaar twee keer op de boot gegeten, maar er bleven toch nog veel andere ‘eetmomenten’ over. En wat te denken over de voeding op de boot zelf? Of de toepassing van de medicatie?
Goed gesprek
Wij ouders vonden het verstandig om toch een gesprek aan te vragen met de mentor, waarin we goed konden aangeven wat er mogelijk was voor Tess en wat ook niet. Ook wilden wij duidelijk maken dat onze dochter medicijnen bij zich draagt voor het geval er een allergische reactie optreedt. En hoe hiermee om te gaan.
Gelukkig pakte dit gesprek goed uit en reageerde de mentor zeer serieus op onze vragen over de locaties en maaltijden. Bij het gesprek was ook een docent betrokken die zou meegaan tijdens de reis. Zij kon ons precies vertellen waar en wanneer er werd gegeten en wat er ongeveer mogelijk was.
Dit gesprek gaf ons veel rust en ook vertrouwen dat leiding voldoende rekening zou houden met de belangen van onze dochter. We kregen wel het advies om een aantal producten naar York mee te nemen om achter de hand te houden. Vooral ook voor het ontbijt in het hostel en voor een aantal tussendoortjes. Zo gezegd, zo gedaan.
Tas met sojadrink en chips
We vroegen Tess vlak voor vertrek om mee te helpen bij het pakken van een ‘extra’ levensmiddelentas. Die vulden we samen met onder meer kleine pakjes sojamelk en geschikte ontbijtgranen, naturel chips, een pak koekjes, wat fruit voor de eerste dag en twee kleine maaltijden uit de vriezer die nog wel een tijdje houdbaar zouden blijven. Ingevroren macaroni die ze altijd kon opwarmen.
Last but not least zorgden we voor geld om onderweg en in York wat te kopen en natuurlijk ook voor de pinpas zodat Tess daar kon pinnen. We hebben nog wel op het laatst geregeld dat ze ook in het buitenland kon pinnen, want dat was in eerste instantie niet mogelijk…
Naast die levensmiddelentas hebben we ook samen goed gekeken naar haar medicijnen en van alles een extra exemplaar meegegeven. En meer was er niet nodig en heel veel meer kun je als ouder ook niet echt doen. Loslaten en ook vertrouwen hebben in de aanpak van je eigen kind. Daar kwam de vertrouwensvraag weer om de hoek kijken. Het lijkt allemaal vrij eenvoudig, zo op papier. Maar hoe ga je hier nu echt in de praktijk mee om?
Eerdere reiservaringen
Vertrouwen is feitelijk niet meer dan een set veronderstellingen over het gedrag van iemand anders. Dit was niet de eerste meerdaagse reis voor Tess zonder ouders, want in groep 8 was zij al op kamp geweest met haar klas en het jaar daarvoor was zij een week meegegaan op voetbalkamp. Wel is er tijdens beide tripjes iets misgegaan op allergiegebied. De eerste keer betrof het een heftige allergische reactie op een kruisbesmetting met pindasaus; de tweede keer een iets mildere reactie op een vegetarische hamburger waarin kippenei zat. Gelukkig kijken wij nu terug op twee situaties met een goede afloop. Door deze eerdere ervaringen heeft Tess, hoe vervelend ook op de momenten zelf, moeten leren vertrouwen te hebben in zichzelf en in haar eigen aanpak.
In ieder geval hebben die ervaringen er niet voor gezorgd dat zij niet meer op reis wil gaan en dat is een grote opluchting voor ons. Inmiddels heeft onze dochter zo veel vertrouwen in zichzelf, dat zij wel een risico durft te nemen.
Drie avonden friet
De reis is heel goed verlopen en Tess kijkt terug op een geslaagde en onbezorgde reis naar het buitenland. Dat zij drie avonden friet heeft gegeten omdat er geen andere maaltijden mogelijk waren voor haar allergieën vond ze niet zo heel erg. Gelukkig maar. Na afloop hebben we zowel de leiding van school als Tess een compliment gemaakt voor de aanpak en het vertrouwen. En voor het durven springen van onze dochter zonder dat zij had gecheckt of er een vangnet hing. En voor Tess was het fijn om te ervaren dat reizen ook zonder problemen mogelijk is… goed voor het zelfvertrouwen!