Tip voor netwerken in januari
Het onderhouden van contacten die je in het verleden hebt opgedaan kan je carrière aanzienlijk vooruit helpen.
Over een paar dagen treedt de Europese productinformatie verordening in werking; een belangrijk moment op het gebied van allergenen informatie. In aanloop naar de inwerking treding van de nieuwe wetgeving schreef ik een artikel voor de Koninklijke Nederlandse Slagersorganisatie in de special Productinformatie. Vandaag ontving ik als bedankje een prachtig aandenken. En ik ben met name heel erg blij met het commentaar en de aanbeveling van Koninklijke Nederlandse Slagersorganisatie:
“In de Special over productinformatie, etikettering en allergenen die de Koninklijke Nederlandse Slagersorganisatie voor haar leden (slagers) heeft gemaakt, streefden we ernaar het onderwerp van diverse invalshoeken te benaderen. De slager is een echte vakman, maar de ervaring van een consument kan echt een eye-opener zijn voor ondernemers die te maken hebben met de nieuwe wetgeving. Marije heeft in een heel persoonlijk en duidelijk beargumenteerd verhaal uitgelegd wat de invloed van de voedselallergie van haar dochter op haar gezin heeft. Ook verwoordt Marije de reden waarom ze nu voor vlees uit de supermarkt kiest, namelijk omdat de supermarkt verpakte producten voorziet van een etiket met productinformatie. Bij de slager is dit nu nog niet het geval, maar over enkele dagen zal dit waarschijnlijk wel gaan veranderen door de nieuwe wetgeving die allergeninformatie vereist. De nieuwe wetgeving voor slagers biedt dus ook heel veel kansen voor consumenten die sterk behoefte hebben aan informatie over de productsamenstelling. Een leerzame en menselijke invalshoek die Marije Bedaux als ervaringsdeskundige goed heeft verwoord.”
Tijdens de herfstvakantie hebben we de Markthallen in Rotterdam bezocht. Een geweldige omgeving voor iedereen die houdt van koken en lekker eten. Het ene na het andere kraampje met allerlei uitgestalde heerlijkheden. Zo kwamen we ook langs een ijswinkel waar ze zelf gemaakt ijs verkochten. Eerst leek het er op dat er geen sorbetijs werd verkocht (of andere producten zonder allergenen). Maar toen zag Tess ineens een grote hoeveelheid sorbetijs uitgestald in de vitrine. Toch maar even navragen of dit voor haar een optie zou zijn. De eigenaar vertelde mij dat hij al zijn ijs zelf maakte en dat hij precies op de hoogte was de samenstelling. Hij garandeerde mij dat het mango sorbetijs vrij was van ei, melk of noten. Wel stond deze bak vlak naast een bak met chocolade ijs en ook pistache ijs (noten). Tess durfde het eigenlijk niet aan om een hapje te proeven en daar kon ik niets aan veranderen. Angstig hield zij het lepeltje met een beetje ijs vast en bleef benadrukken dat de meneer dezelfde lepel gebruikte voor verschillende bakken ijs. En had hij niet zojuist ook de lepel van het sorbetijs gebruikt voor het chocolade ijs? Ik probeerde haar gerust te stellen en ik gaf daarbij aan dat het ijs “veilig” was om te proberen. “Maar wat nu als dat niet zo is, ik wil niet dat het weer fout gaat”, was haar antwoord en de tranen liepen over haar wangen. Pas toen besefte ik mij weer wat een impact voedselallergie heeft op het gedrag van Tess en ook op dat van mijzelf. Had ik niet teveel aangedrongen om het toch te proberen omdat ik haar juist iets lekkers gun? En wat nu als het inderdaad toch niet goed gaat? Ik besloot het ijsje maar te laten voor wat het was en zei tegen Tess dat ze het lepeltje ijs ook terug kon leggen zonder te hebben geproefd. Zij is de baas over haar lichaam en ze mag zelf bepalen of ze het risico wel of niet aandurft. En wat gebeurde er toen? De wens om iets lekekrs te proeven overwon het gelukkig van de angst en ze nam alsnog een hap. En nog een. Gelukkig ging het goed en bleven de allergische reacties uit. Weer een ervaring rijker en de tranen maakten plaats voor een hele grote glimlach. Zo kon ze genieten van het heerlijke ijsje en ik van haar stralende gezicht.
Het is weer volop herfst en dat betekent hier in huis o.a. veel kastanjes zoeken. In bossen en op school; overal worden de bruine kastanjes van de grond geraapt en als trofee mee naar huis genomen. Tamme kastanjes vinden ze maar heel af en toe en afgelopen weekend kregen we van familie een grote zak vol. Vreugde alom. Een hele zak om te poffen en om op te eten. Tess verheugde zich wel op een gepofte kastanje en wilde al bijna als eerste een kastanje pellen en proeven maar gezien haar o.a. pinda- en notenallergie bedachten we dat het goed was om dit eerst uit te zoeken. Een kastanje is weliswaar geen noot, maar toch. Er ging ergens een belletje rinkelen… Dus: een teleurgestelde dochter die we vervolgens hebben verteld dat we eerst moesten uitzoeken of het wel of niet een risico voor haar zou opleveren. Lang leve het internet en google. Ik zocht op tamme kastanje en kruisallergie. Want wellicht dat er bij een allergie voor noten ook een vergelijkbare reactie zou kunnen ontstaan voor tamme kastanjes. Bij voedselallergie moet je namelijk ook stilstaan bij kruisallergie. Wat is dit dan precies?
Van een kruisallergie spreek je, als iemand allergisch is geworden voor een stof (primaire allergie) en vervolgens allergisch reageert op een andere stof met een vergelijkbaar allergeen. De kruisallergie ontstaat doordat het allergeen (het allergie-veroorzakende deeltje) in de tweede stof qua vorm lijkt op het allergeen in de eerste stof.
En ja hoor, bingo: voor het zoeken op tamme kastanje kwam er al snel uit de bus dat er heel duidelijk een verband is met latex allergie; een allergie die bij Tess thuis hoort. Mensen met een latex allergie kunnen allergisch reageren op o.a. banaan, avocado, kiwi, tomaat en tamme kastanje. En laat Tess nu ook op bovenstaande vruchten allergisch reageren. Grote kans dus dat het eten van een tamme kastanje bij haar ook een allergische reactie oproept. We kunnen het nog een een volgende keer laten testen in het ziekenhuis, maar geen risico voor nu. Dus werden de tamme kastanjes vervangen door havermoutkoekjes, samen met oma gebakken en geproefd!

Vandaag heb ik een bijzondere presentatie bijgewoond van Arjan Erkel, je kent hem vast nog wel, de man van Artsen zonder Grenzen die twaalf jaar geleden werd ontvoerd en ongeveer 15 maanden gegijzeld werd in de Russische deelrepubliek Dagestan. Zijn presentatie over het Ontgijzelingsmodel was onderdeel van een landelijke studiedag voor o.a. loopbaanprofessionals en studentendecanen werkzaam binnen de universiteiten in Nederland. Een gekke combinatie denk je misschien; loopbaan en gijzelen?? Arjan maakte op een inspirerende manier duidelijk dat er juist heel veel overeenkomsten bestaan tussen “gegijzeld” zijn door rebellen en vast lopen in je loopbaan of “gegijzeld” worden door je werk en omgeving. En hij stond stil bij het feit dat je als mens er altijd achter kan komen waar je toegevoegde waarde ligt. Voor hem was die toegevoegde waarde erin gelegen om vanuit zijn positie als “handelswaar” zichzelf ten opzichte van de rebellen te positioneren als mens. En hij heeft zich vervolgens bewust op die manier gedragen. Om zo beter in staat te zijn echt contact te maken met de gijzelnemers met als uiteindelijke doel om levend naar huis terug te kunnen keren.
Arjan vertelde dat o.a de volgende handelingen hem hebben geholpen te overleven: waarde toevoegen, verbindingen aangaan met je omgeving en ook het stilstaan bij je invloed op een ander.
En hoe zit het bij jullie in je werk? Durf je de vergelijking te maken? Waar ligt jouw toegevoegde waarde? En heb je het idee dat je wordt “gegijzeld”? Dan is het misschien tijd om in beweging te komen.
Heel veel succes! Ik ga nu het boek lezen…..