Coaching: het lijkt wel een toverwoord voor veel vraagstukken en problemen. Maar het is niet zo eenvoudig om aan te geven wat coaching precies inhoudt, laat staan wat de meerwaarde kan zijn van coaching van je kind dat een voedselprovocatietest ondergaat. Een ouder, verzorger of vriend/familielid verricht in de rol van coach geen wonderen. Toch kan zelfs een kleine verandering bij je kind dankzij coaching tot een enorme ontwikkeling leiden als je het over een lange periode bekijkt.
Onvoorspelbaarheid De ‘gouden standaard’ om voedselallergie vast te stellen is de dubbelblinde placebogecontroleerde voedselprovocatie. En daarbij is uiteraard de kans aanwezig dat de allergische patiënt reageert op het toegediende product met het allergeen. Die onvoorspelbaarheid is een lastig gegeven. Gaat je kind reageren? En hoe dan? Heftig? En zo niet, wat betekent dit dan? Alles weer kunnen eten waarin bijvoorbeeld ei is verwerkt of alleen in kleine hoeveelheden? De voedselprovocatietest roept vaak veel vragen op, naast de angst voor een mogelijke reactie. Angst bij het kind, maar ook bij de ouder. Wat betekent dit in de praktijk? Vergelijk het met de situatie waarin je kind voor het eerst in aanraking komt met open water, zonder dat het kan zwemmen. Je waarschuwt je kind steeds voor het gevaar van water: kom niet te dicht bij de waterkant, want anders val je erin met alle ernstige gevolgen van dien.
Misschien vermijd je wel een omgeving in de buurt van water als je kind nog niet kan zwemmen? Steeds blijf je het gevaar van het water duidelijk maken. Nooit alleen bij het water… Zo gaat het wellicht ook als het een voedingsmiddel betreft waarvoor je kind allergisch is, bijvoorbeeld ei. Je benadrukt steeds dat het kind uit de buurt van ei moet blijven en geen ei, koekjes en cake mag eten. Andere kinderen die ei hebben gegeten, houd je uit de buurt en moeten altijd handen wassen. Je leest voortdurend etiketten. Eerste zwemles En dan breekt de dag aan waarop je kind voor het eerst het water in moet, namelijk de eerste zwemles. Wat eerst gevaar was, moet het kind nu bewust meemaken. En dat zie je soms terug langs de rand van het zwembad: kinderen die het water echt niet meer in durven.
Zo ook bij de voedselprovocatietest: wat doe je als je kind weigert om te eten wat het in gevaar kan brengen? Je hebt altijd verteld dat ei heel gevaarlijk kan zijn en nu moet je kind iets eten waarin ei zit? ‘Begin with the end in mind’, benadrukte de Amerikaanse coach/schrijver Steven Covey eens, ‘Begin met het einde in je gedachten’, ofwel houd je doel voor ogen voordat je aan iets begint. Het doel is dat je kind leert zwemmen en daarna veilig is in de buurt van water. En het doel van de provocatietest is om een allergie te kunnen vaststellen of om na te gaan of je kind juist weer iets van het betreffende allergeen kan eten. Een fijn vooruitzicht voor iedereen! En wat heb je daarvoor nodig? Nu komt de rol van de ouder/coach om de hoek kijken. Want het blijft natuurlijk heel belangrijk dat je kind een ‘gezonde’ houding creëert ten opzichte van eten. Eten is niet alleen functioneel, maar juist ook een sociaal moment en het is fijn als je weet dat je kind van eten kan genieten. Dat lijkt mij het doel om in het achterhoofd te houden tijdens de provocatie.
Maar net als bij het zwemmen heb je daarvoor wel een veilige omgeving nodig en misschien wat hulpmiddelen, zoals een zwemvest of Wat eerst gevaar was, moet het kind nu bewust meemaken Een kind coachen bij een provocatietest: hoe doe je dat? Voor veel kinderen is het ondergaan van een voedselprovocatietest een ingrijpende gebeurtenis. Een goede begeleiding is wenselijk, maar hoe doe je dat?
Als ouder/coach is het mijns inziens van groot belang dat je die veiligheid benadrukt en dat je je kind probeert gerust te stellen, hoe lastig ook. Als je zelf bang bent, merkt een kind dat onmiddellijk. Dus mocht je zelf angstig zijn, probeer dit onder controle te hebben voordat je je kind begeleidt. Ik heb weleens een ouder geadviseerd om op adem te komen op de wc voordat de test zou beginnen. Maar je kunt ook je bezorgdheid delen met de aanwezige artsen en begeleiders, zonder dat je kind dit direct behoeft op te merken. En als hulpmiddel voor je kind kun je denken aan afleiding zoals speelgoed. Of een knuffel of pop die eerst een hapje krijgt. Kinderen die wat ouder zijn, kun je ook helpen door ze te vragen waarvoor ze nu echt bang zijn en waaraan ze behoefte hebben. Zo kun je ze wijzen op het feit dat ze in veilige handen zijn en dat alle benodigde hulpmiddelen en medicaties voorhanden zijn. Misschien kun je ze zelfs wel ‘voorbij de angst’ helpen door ze te laten visualiseren dat de testen alweer voorbij zijn. Wat gaan ze dan doen, en misschien kunnen ze dan wel iets eten wat eerst niet mogelijk was?
Eigenlijk doen we intuïtief al heel veel, als ouder en coach tegelijkertijd. En dat is een mooi gegeven. Mijn tip voor alle ouders en coaches: onthoud de drie P’s. Veiligheid is het belangrijkste eerste onderdeel van de eerste zwemles en de voedselprovocatie: de Protectie. En dan komt de Permissie van de ouder/coach om het gevaar aan te gaan. Met alle Potentie van je kind die daarop mag volgen. Met als resultaat een zwemdiploma of een kind dat een ‘gezonde’ houding ten opzichte van voedsel heeft en misschien meer kan eten dan vóór de test. Heel veel succes, alle ouders/coaches!