Vorige week heeft Tess haar eerste driegangen diner gegeten tijdens de viering van het 45 jarig huwelijk van haar opa en oma. Wat een geweldige ervaring. We hebben allemaal in onze beleving met evenveel smaak meegegeten.
Uit eten gaan blijft voor haar toch altijd minder leuk dan voor de meeste andere mensen. De keuze is eigenlijk bijna altijd beperkt tot een bordje friet met ketchup of een hamburger bij het restaurant met de grote gele M.
Voorafgaand aan ons avondje uit besloot ik contact op te nemen met het restaurant om te bespreken welke mogelijkheden er waren voor mensen met een voedselallergie. Na doorvragen kreeg ik de chef kok aan de telefoon die precies wilde weten waar Tess allemaal allergisch voor is. Ik was al aangenaam verrast dat er zoveel aandacht aan werd besteed, want vaak is er geen tijd of ruimte voor of zijn restaurants niet genoeg bekend met voedselallergie en durven ze de verantwoordelijkheid niet aan.
De chef kok was het wel gewend dat er soms mensen in zijn restaurant komen eten met een specifieke allergie, maar hij moest even lachen toen ik hem uitlegde dat het meerdere allergieën betrof. “Oh, en wat mag ze dan eigenlijk wel?”
En al snel voegde hij er aan toe dat het zijn persoonlijke uitdaging zou worden om voor een meisje van acht een speciaal feestmenu te bereiden. Wij durfden dit ook wel aan en verheugden ons al op het verrassingseffect voor Tess. En wat zou hij dan klaarmaken?

Na aankomst in het restaurant “Brasserie NL” in Leidschendam kwam er al direct een assistent op ons af die vroeg naar de persoon met allergieën. En of we even meekwamen de keuken in.
Tess liep trots voorop en maakte kennis met de chef. Na een gesprek tussen kok en Tess en navraag naar haar speciale wensen en beperkingen gingen we terug en werd het in spanning wachten op de eerste gang.
Het werd een avond vol eetplezier, zonder angst en stress, medicijnen en teleurstellingen. Wij hebben heerlijk gegeten, maar Tess heeft er van ons allen het meest van gesmuld. Na het toetje verzuchtte ze dat ze nog nooit zo’n lekker toetje had gegeten. En ja, we waren dan wel deftig uit eten met opa en oma, maar mocht ze dan wel haar bord aflikken??? Gelukkig zaten we in een aparte hoek van het restaurant, dus……………

En de recepten? Wordt vervolgd. Ik ga binnenkort langs voor een interview met de chef en ik ben benieuwd of hij het geheim van de chef wil prijsgeven.

Als je denkt dat je de voedselallergie van je kind begrijpt en dat je alles wel een zo’n beetje onder controle hebt doet zich ineens weer een nieuw incident voor. Zo gebeurde dit gisteren bij ons thuis. Na een paar dagen buitenland zonder noemenswaardige problemen kreeg Tess gisteren ineens een heftige aanval na het eten van een broodje shoarma, thuis klaargemaakt.

Een van de dingen waar je Tess heel blij mee kan maken is het uitproberen van nieuwe recepten, uiteraard passend in haar dieet. Niets is zo leuk om het nieuwe recept direct te “testen” en na het bakken of koken het resultaat te kunnen proeven. Omdat er voor haar vaak vervangende producten moeten worden gezocht die afwijken van bepaalde basis ingrediënten blijft het altijd spannend of de smaak van het originele recept niet verloren gaat.
Gisteren kwam de oma van Tess met een wel heel erg authentiek ouderwets recept op papier, namelijk kaneelkoekjes. Ik was direct zeer gecharmeerd van het oude velletje papier, een beetje vergaan door de tijd en met een scheur, maar gekenmerkt door een prachtig handschrift waardoor het recept nog goed kon worden gelezen. Het bleek het recept te zijn van de grootmoeder van mijn schoonmoeder. “Echt heel oud, het lijkt wel een schatkaart” aldus Tess, die niet kon wachten om aan de slag te gaan met bakken. Samen met oma ging ze de keuken in. Het recept is wat aangepast door de dames, andere boter, wat meer suiker en kaneel en het resultaat mocht er zijn. Knapperige kaneelkoekjes op traditionele wijze bereid en allergeen vrij. Zo leeft het recept voort, generatie na generatie. De oma van mijn schoonmoeder had vast niet kunnen bedenken dat haar recept ooit nog eens zou worden bereid door haar kleindochter met haar kleindochter.

De ingrediënten? Die staan vermeld op de schatkaart. Er ontbreekt een stukje tekst en het blijft wat speurwerk maar hieronder onze weergave van de schatkaart:

60 gram suiker, 100 gram bloem, 45 gram boter, 1 theelepeltje kaneel, snufje zout en een mespuntje bakpoeder. Eenige theelepeltjes water of bakpoeder met bloem vermengen, daarna alles kneden, in balletjes platgeslagen op bakblik leggen. +- 8 minuten in een voorverwarmde, matig warme oven bakken.

Succes met het ontdekken van je eigen schat!

Pannenkoeken. Makkelijk en lekker en welk kind vindt dit nu niet lekker als feest eten? En hoe handig ook als je ineens een stel kinderen te eten krijgt; er is altijd wel wat bloem, melk en een ei in huis.
Laten dat nu net de ingrediënten zijn die Tess niet kan verdragen in haar dieet. Maar pannenkoeken kom je wel overal tegen in een kinderleven. Feestjes en partijen, team etentjes, pannenkoekenboerderijen; de pannenkoeken eten maakt een deel uit van je jeugd. Dus wij gingen op zoek naar een variant die wel paste in haar dieet.

Duizendgranen bloem, boekweitmeel, eivervanger (leuk genaamd No egg), rijstemelk, spa rood of bier door het beslag voor het rijzen en noem maar op. Hoe creatief en liefdevol ook; op de een of andere manier leek het steeds net alsof Tess proefde dat deze baksels toch net iets te verantwoord waren. Alsof het niet “feestelijk”genoeg was en niet hetzelfde verrassingseffect had bij het serveren. De suiker en stroop werden van het bord gegeten maar het deeg bleef vaak liggen. We lieten de zoektocht maar even voor wat het was, uitgebakken en geen fantasie of inspiratie meer.
.
Veel later, tijdens een pannenkoekenmaaltijd van haar broers kwamen we er achter dat de ze smulde van een lepeltje caramelstroop. Onverwacht, want Tess is niet echt een zoetekauw. Honing vindt ze bijvoorbeeld veel te zoet en ook appelstroop is niet echt favoriet.
En zo herleefde de zoektocht naar een feestelijk en smakelijke variant van een pannenkoek waar genoeg caramelstroop bij gegeten kon worden.
Bladerdeeg bood gelukkig een goede uitkomst. Geen pannenkoek, geen appelflap maar een caramelflap.
De caramelflappen zijn heel eenvoudig te maken, nog minder bewerkelijk dan pannenkoeken.
Bladerdeeg (zonder boter), caramelstroop en wat basterdsuiker als ingrediënten. Dat is alles.
Op een plakje bladerdeeg strooi je wat suiker en stroop; nog een plakje bladerdeeg er bovenop met wat suiker en stroop en in de voorverwarmde over ongeveer 20 minuten op 180 graden bakken. Eventueel kun je er ook nog een derde laag bladerdeeg tussen plaatsen.
Als de bovenste laag maar goed wordt afgedekt met stroop…………….
Bak ze!

Op 20 december jl. vierden we Tess haar achtste verjaardag. Kleine meisjes worden groot……..
Altijd weer even goed om terug te blikken maar ook om naar de toekomst te kijken. Wat is er al veel gebeurd in het leven van deze achtjarige en in ons leven natuurlijk ook.
Extra leuk voor haar was het feit dat we voor het eerst sinds lange tijd op haar verjaardag weer een kerstboom in huis hadden. En dan bedoel ik een echte kerstboom, met kluit en al. Door haar zelf met haar oma in het bos in Voorschoten uitgezocht en uitgegraven. Wat is daar nu zo bijzonder aan zullen jullie denken? Er zijn toch heel erg veel mensen met een echte kerstboom in huis?
Bij ons was dit tot voor kort niet mogelijk vanwege allergische reacties van Tess op de stoffen die in de kerstboom zitten. Bij aanraking van de boom met de huid krijg je in zo’n geval een heftige jeuk aanval en rode uitslag. Dus versieren van een kerstboom is dan niet echt een gezellige bezigheid. Bovendien oefent een boom juist een enorme aantrekkingskracht uit, dus dat maakte het voor Tess een paar jaar geleden extra lastig en ook onbegrijpelijk.
En kunstkerstboom was op zich een goed alternatief en door het hele huis stonden de kunstkerstboompjes in alle formaten te glinsteren en glimmen. Maar ja, het is toch niet helemaal hetzelfde gevoel.
Gelukkig bleek in een recente huidtest dat de reacties zo goed als verdwenen waren, althans voor nu, dus dat was een goede reden om deze kerst ons huis eens extra te versieren met niet alleen slingers voor Tess haar verjaardag, maar ook met een mooie en “echte” kerstboom.
Gisteren hebben we de boom weer teruggebracht naar de plaats van herkomst. Een mooi ritueel. De boom wordt weer geplant in het weiland en kan komend jaar verder groeien en bloeien, net als mijn dochter…